ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Δεύτερο Θέμα Πολιτική

Τα κινήματα και τα συνδικάτα στα χρόνια του κορωνοϊού

Για όσους και όσες θεωρούν ότι η συμμετοχική αριστερή πολιτική εξακολουθεί να είναι κυρίως μια ενσώματη πράξη ακόμα και στις χώρες που γίνεται ευρεία χρήση των νέων τεχνολογιών, η αναγκαία για την προστασία της υγείας μας καραντίνα είναι μια θανάσιμη απειλή για την ύπαρξή της.
Σημαίνει αυτή η μακρά, αλλά ελπίζουμε προσωρινή, αναστολή άσκησης της δυνατότητάς μας να διαδηλώνουμε στους δρόμους και τις πλατείες, να ασκούμε συνδικαλιστική δραστηριότητα στους χώρους δουλειάς, να συμμετέχουμε σε στάσεις εργασίας και σε απεργίες, να πολιτικολογούμε ασυστόλως και χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα στα κομματικά γραφεία, στις εφημερίδες, στα πανεπιστήμια, και στα μπαρ, ότι ως αριστεροί πολίτες-ενταγμένοι ή όχι σε κόμματα-είμαστε εν μέσω πανδημίας στο έλεος των αποφάσεων της κρατικής εξουσίας, χωρίς δυνατότητα αντίδρασης;
Η Ντονατέλα ντελά Πόρτα, καθηγήτρια κοινωνιολογίας στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο, σε άρθρο της με τίτλο «Social Movements in Times of Pandemic: Another World is Needed», που δημοσιεύτηκε στις 23 Μαρτίου 2020 στο ηλεκτρονικό περιοδικό Open Democracy.(https://www.opendemocracy.net/en/can-europe-make-it/social-movements-times-pandemic-another-world-needed/), το οποίο αναδημοσιεύουμε σήμερα, είναι όπως θα διαπιστώσετε αρκετά αισιόδοξη για τις εξελίξεις, θεωρώντας ότι οι σύγχρονες τεχνολογικές καινοτομίες παρέχουν δυνατότητες τόσο για κινηματικές δράσεις, όσο και για την επιμόρφωση των ακτιβιστών.
Όπως διαπιστώσαμε με έρευνα στο διαδίκτυο, στις περισσότερες χώρες του κόσμου γίνονται παρεμβάσεις και εκδηλώνονται αντιστάσεις των κοινωνικών κινημάτων, χαρακτηριστικά δείγματα των οποίων παρουσιάζουμε σ’ αυτό το μικρό αφιέρωμα.
Παρά το γεγονός ότι αυτή η δύσκολη περίοδος ανέδειξε τη μεγάλη χρησιμότητα των νέων τεχνολογιών στο ριζοσπαστικό αριστερό κίνημα, εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι η χρησιμοποίησή τους δεν μπορεί να υποκαταστήσει την επί του πεδίου δράση των κινημάτων και των συνδικάτων, όπως φαίνεται και από την ενδεικτική αναφορά που κάνουμε εδώ σε κάποιες εξελίξεις που υπήρξαν στην Ιταλία και τη Χιλή. Στις δύο αυτές χώρες τα κόμματα και τα κινήματα άσκησαν πίεση, με τους γνωστούς τρόπους (απεργίες, στάσεις εργασίας κλπ), στις επιχειρήσεις και στις κυβερνήσεις να προχωρήσουν σε μέτρα προστασίας της υγείας των εργαζομένων, η οποία φυσικά είναι πάνω από τα κέρδη.
Στο σημείο αυτό, να κάνω μια αναγκαία διευκρίνιση. Τα ριζοσπαστικά κινήματα αλληλεγγύης, οι δραστηριότητες των οποίων βασίζονται στη θέση ότι τα κοινά δεν μπορούν να ιδιωτικοποιούνται και να υπόκεινται στις επιθυμίες των αγορών, είναι εντελώς διαφορετικά από τον απολίτικο εθελοντισμό ο οποίος καλύπτει, με κυβερνητική πολλές φορές παρότρυνση, τα κενά διάφορων δημόσιων κρατικών υπηρεσιών, κυρίως στους τομείς της υγείας και της φροντίδας.


Τα κοινωνικά κινήματα στον καιρό της πανδημίας: ένας άλλος κόσμος είναι αναγκαίος


Της Ντονατέλα ντέλα Πόρτα

Ο καιρός της πανδημίας είναι μια μεγάλη πρόκληση για τους ακτιβιστές των προοδευτικών κοινωνικών κινημάτων. Δεν είναι ο καιρός για ακτιβισμό στους δρόμους ή για πολιτική στις πλατείες. Οι ελευθερίες περιορίζονται, η κοινωνική απόσταση δεν επιτρέπει να πραγματοποιηθούν οι κλασικές μορφές εκδηλώσεων διαμαρτυρίας. Οι κινητοποιήσεις δεν είναι μόνο δύσκολες σε δημόσιους χώρους αλλά και στους χώρους εργασίας, λόγω του αυστηρού περιορισμού στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι και της μείωσης της δυνατότητας των συναντήσεων πρόσωπο με πρόσωπο. Η συνεχιζόμενη κατάσταση έκτακτης ανάγκης επιδρά στον ψυχικό μας κόσμο, θέτοντας σε δοκιμασία τη δημιουργικότητά μας. Οι ατομικοί και συλλογικοί πόροι αφιερώνονται στην καθημερινή επιβίωση. Η ελπίδα, αυτό το διεγερτικό της συλλογικής δράσης, είναι δύσκολο να διατηρηθεί, ενώ ο φόβος, που τόσο την αποθαρρύνει, εξαπλώνεται. Οι κρίσεις μπορούν να πυροδοτήσουν εγωιστικές αμυντικές επιλογές, μετατρέποντας τον άλλο σε εχθρό. Εξαρτιόμαστε από την κυβερνητική αποτελεσματικότητα και τις γνώμες των ειδικών.
Παρ’ όλα αυτά, τα κοινωνικά κινήματα αναδύονται σε στιγμές σοβαρών καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, σε (λίγο ή πολύ φυσικές) καταστροφές, και σε περιπτώσεις έντονης καταστολής των ατομικών και συλλογικών ελευθεριών. Στο παρελθόν, οι πόλεμοι πυροδότησαν μεγάλα κύματα αντιπαραθέσεων. Όχι μόνο ισχύει η έκφραση «τα κράτη κάνουν πολέμους και οι πόλεμοι κάνουν κράτη», αλλά τις στρατιωτικές συγκρούσεις ακολούθησαν φοβερές κοινωνικές συγκρούσεις-πριν και μετά από αυτές, ορισμένες φορές και κατά τη διάρκειά τους. Αυτές οι επαναστάσεις αποτελούν απόδειξη της δύναμης που έχει η αφοσίωση σε ένα σκοπό σε στιγμές βαθιάς κρίσης.
Οι καιροί βαθιάς κρίσης μπορεί να οδηγήσουν (αν και όχι αυτόματα) στην εφεύρεση εναλλακτικών μορφών διαμαρτυρίας. Η ευρεία διάδοση των νέων τεχνολογιών επιτρέπει τις ηλεκτρονικές διαμαρτυρίες-συμπεριλαμβανομένων, μεταξύ άλλων, των ηλεκτρονικών εκκλήσεων που έχουν πολλαπλασιαστεί αυτήν την περίοδο (από την πρόταση για την έκδοση ευρωομολόγου μέχρι το αίτημα για αναστολή της πληρωμής ενοικίων από τους σπουδαστές). Στο Ισραήλ, έγιναν καλέσματα σε αυτοκινητοπορείες. Εργαζόμενοι σε διάφορες χώρες απαίτησαν μεγαλύτερη ασφάλεια πραγματοποιώντας ξαφνικές συγκεντρώσεις στις οποίες οι συμμετέχοντες κρατούσαν ασφαλείς αποστάσεις μεταξύ τους. Στη Φινλανδία, οι οδηγοί δημόσιων μέσων μεταφοράς αρνήθηκαν να ελέγχουν αν οι επιβάτες πληρώνουν εισιτήρια. Στην Ιταλία και στην Ισπανία, στάλθηκαν μηνύματα αμφισβήτησης από μπαλκόνια και παράθυρα. Οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που έγιναν με αυτές τις καινοτόμες μορφές πίεσαν στις κυβερνήσεις και άσκησαν έλεγχο στις πράξεις τους.

Τα κινήματα της συγκυρίας

Αντιμέτωπα με την καταφανή ανάγκη ενός ριζικού και σύνθετου μετασχηματισμού, τα κοινωνικά κινήματα ενήργησαν επίσης με ποικίλους τρόπους που διαφέρουν από τις κλασικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Κατ’ αρχάς συνέστησαν και επανασυνέστησαν δεσμούς: βασίστηκαν σε υπάρχοντα δίκτυα, τα οποία συνέδεσαν και πολλαπλασίασαν. Αντιμέτωπα με τις προφανείς ανεπάρκειες του κράτους και, πολύ περισσότερο, της αγοράς, τα οργανωμένα κοινωνικά κινήματα σχηματίζουν σε όλες τις χώρες που πλήττονται από την πανδημία ομάδες αλληλεγγύης, προάγοντας την άμεση κοινωνική δράση που έχει στόχο να βοηθήσει όσους έχουν μεγαλύτερη ανάγκη αυξάνοντας την ανθεκτικότητά τους.
Τα κινήματα δρουν επίσης ως χώροι επεξεργασίας προτάσεων. Χρησιμοποιούν εναλλακτικές ειδικές γνώσεις, στις οποίες προσθέτουν τις πρακτικές γνώσεις που προκύπτουν από την εμπειρία των πολιτών. Δημιουργώντας εναλλακτικές δημόσιες σφαίρες, τα οργανωμένα κοινωνικά κινήματα μας βοηθούν να φανταστούμε διάφορα μελλοντικά σενάρια. Ο πολλαπλασιασμός του δημόσιου χώρου επιτρέπει την αλληλεπίδραση, σε αντίθεση με την υπερ-εξειδίκευση της ακαδημαϊκής γνώσης, και διευκολύνει τη σύνδεση μεταξύ αφηρημένης γνώσης και συγκεκριμένων πρακτικών. Από αυτήν την τεχνογνωσία της αλληλεπίδρασης προέρχεται και η ικανότητα θεωρητικής σύνδεσης των διαφόρων κρίσεων-η ανάδειξη της σχέσης μεταξύ της εξάπλωσης και της θνησιμότητας του κορωνοϊού και της κλιματικής αλλαγής, των πολέμων, της βίας κατά των γυναικών, της απαλλοτρίωσης δικαιωμάτων (πρώτα από όλα του δικαιώματος στην υγεία). Με αυτόν τον τρόπο, οι επεξεργασίες που γίνονται μέσα στα κοινωνικά κινήματα και εκπέμπονται από αυτά αυξάνουν την ικανότητά μας να κατανοήσουμε τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές αιτίες της πανδημίας, που δεν είναι ούτε φυσικό φαινόμενο ούτε θεία τιμωρία.
Τα κοινωνικά κινήματα μπορούν να αξιοποιήσουν τους χώρους για καινοτομίες που ανοίγονται σε στιγμές αβεβαιότητας. Με ένα δραματικό τρόπο, η κρίση καταδεικνύει ότι υπάρχει ανάγκη για αλλαγή, μια ριζική αλλαγή που να σπάει τα δεσμά του παρελθόντος, και μια σύνθετη αλλαγή που να κινείται από την πολιτική στην οικονομία, από την κοινωνία στην κουλτούρα. Σε κανονικούς καιρούς τα κοινωνικά κινήματα αυξάνουν τη δύναμή τους λόγω της ενυπάρχουσας δυνατότητας για ένα σταδιακό μετασχηματισμό. Αντίθετα, σε καιρούς βαθιάς κρίσης τα κινήματα εξαπλώνονται λόγω της κατανόησης από τον κόσμο της τεράστιας και φοβερής απειλής, συμβάλλοντας σε γνωστικές τομές. Στην κρίση, ενώ υπάρχει μια δραστική μεταβολή της καθημερινής ζωής, ανοίγονται και χώροι προβληματισμού για ένα μέλλον που δεν μπορούμε να το αντιλαμβανόμαστε ως συνέχεια του παρελθόντος.

Ευκαιρία για κοινωνική αλλαγή

Επίσης η κρίση, αναδεικνύοντας με σαφήνεια την ανάγκη υπεύθυνων χειρισμών από την πλευρά των δημόσιων αρχών και αισθήματος ευθύνης από την πλευρά των πολιτών για την ύπαρξη κανόνων και αλληλεγγύης, δίνει την ευκαιρία για κοινωνική αλλαγή. Αν και το άμεσο αποτέλεσμα της κρίσης είναι η συγκέντρωση της εξουσίας που φτάνει μέχρι την στρατιωτικοποίησή της, καταδεικνύει ταυτόχρονα την αδυναμία των κυβερνήσεων να ασκούν αυτήν την εξουσία μόνο με τη βία. Η ανάγκη ευρείας στήριξής τους, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η πανδημία, προϋποθέτει τη δίκαιη κατανομή των βαρών, και αυτό οδηγεί στην αναγνώριση της μεγάλης σημασίας που έχει η κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών. Έτσι, η παρουσία των κοινωνικών κινημάτων μπορεί να αποτελέσει το αντιστάθμισμα των κινδύνων από μια αυταρχική αντιμετώπιση της κρίσης.
Το σπουδαιότερο είναι ότι οι κρίσεις αναδεικνύουν την αξία των βασικών δημόσιων αγαθών και της σύνθετης διαχείρισής τους, τόσο μέσω θεσμικών δικτύων, όσο και μέσω της συμμετοχής των πολιτών, των εργαζομένων και των χρηστών. Καταδεικνύουν ότι η διαχείριση των κοινών απαιτεί ρύθμιση και συμμετοχή από τα κάτω. Σε κάθε κινητοποίηση κατά την διάρκεια μιας πανδημίας φαίνεται η αξία ενός γενικευμένου συστήματος δημόσιας υγείας, όχι μόνο επειδή αυτό ανταποκρίνεται στο αίσθημα δικαίου αλλά και γιατί είναι ζωτικής σημασίας. Είναι γνωστό ότι η τήρηση των κανόνων υγιεινής στους χώρους εργασίας και η καθολική υγειονομική περίθαλψη ως δημόσιο αγαθό αποτελούν παραδοσιακά αιτήματα των συνδικάτων και της Αριστεράς. Η πανδημία καταδεικνύει την ανάγκη επαναβεβαίωσης και επέκτασής τους, ώστε να περιλαμβάνουν και αυτούς που έχουν μικρότερη προστασία. Λόγω της επέκτασής της σε όλο τον κόσμο, η πανδημία πυροδοτεί τον προβληματισμό για την ανάγκη μιας παγκόσμιας προστασίας της υγείας, σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, όπως οι Γιατροί χωρίς Σύνορα.
Βέβαια, όλα αυτά δεν γίνονται αυτομάτως. Αυτές οι κρίσεις δίνουν επίσης την ευκαιρία για πλουτισμό, για εγκαθίδρυση αυταρχικών κυβερνήσεων, για κοινωνική ανομία. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης και η αναστάτωση που υπάρχει στις κρίσεις είναι μια χρυσή ευκαιρία για τους κερδοσκόπους. Οι κρίσεις αυξάνουν μεν τον ανταγωνισμό για την απόκτηση πόρων που σπανίζουν, αυξάνουν όμως και τη δυνατότητα των ανθρώπων να αντιληφθούν την κοινή τους μοίρα. Η αύξηση αντί της μείωσης των ανισοτήτων προκαλεί μια βαθιά αίσθηση αδικίας που συνοδεύεται από την υπενθύμιση των συναφών πολιτικών και κοινωνικών ευθυνών. Όπως συμβαίνει στους πολέμους, έτσι και στις κρίσεις η απαίτηση τρομερών θυσιών από το λαό υποδαυλίζει και απαιτήσεις δικαιωμάτων, καθώς και συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων. Όσο μεγαλώνει η συλλογική κινητοποίηση αυξάνονται και οι ελπίδες της αλλαγής-για έναν άλλο κόσμο που είναι ακόμα εφικτός, και όλο και πιο αναγκαίος.

ΙΤΑΛΙΑ: Οι αντιστάσεις στα εργοστάσια της Βόρειας Ιταλίας

Του Λεοπόλντο Ταρτάλια*

Η 12η και η 13η Μαρτίου ήταν μέρες πραγματικής εξέγερσης στα εργοστάσια, στις αποθήκες και σε πολλές εμπορικές επιχειρήσεις που δεν ανέστειλαν τις εργασίες τους, ειδικά σε εκείνες που βρίσκονταν στις πόλεις οι οποίες ήταν στο «επίκεντρο» της επιδημίας, όπως το Μπέργκαμο και η Μπρέσια, οι εργάτες κήρυξαν απεργία επ’ αόριστον μέχρι να υπάρξουν ασφαλείς, από πλευράς υγείας, συνθήκες εργασίας.
Από τα χαλυβουργεία του Νταλμίνε μέχρι εκείνα της Μπρέσια, από τα εργοστάσια της Φίατ-Κράισλερ στο Πομιλιάνο της Νάπολης μέχρι τo χαλυβουργείο Ίλβα στη Γένοβα, από το εργοστάσιο της Ελεκτρολούξ στη Σουσεγκάνα του Τορίνο μέχρι τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις στο Βένετο και την Εμίλια Ρομάνια, από τις αποθήκες της Άμαζον στις επαρχίες της Πιατσέντσα και του Ρίετι μέχρι τις επιχειρήσεις επεξεργασίας πουλερικών και κρέατος στην κοιλάδα του Πάδου, χιλιάδες απεργοί εργάτες βγήκαν στις πλατείες και τους δρόμους, τηρώντας την απόσταση ασφάλειας του ενός από τον άλλο, όπως πρόβλεπε το κυβερνητικό διάταγμα.
* Μικρό απόσπασμα από άρθρο του Leopoldo Tartaglia, μέλους του τμήματος διεθνών σχέσεων της ιταλικής εργατικής συνομοσπονδίας CGIL , με τίτλο “Dispatch from Italy: Class Struggle in the Time of Coronavirus”, που δημοσιεύτηκε στις 20 Μαρτίου 2020, στην ιστοσελίδα LaborNotes (https://labornotes.org/2020/03/dispatch-italy-class-struggle-time-coronavirus

ΙΣΠΑΝΙΑ:  Αλληλεγγύη σε μια εργατική γειτονιά της Βαρκελώνης

Του Κάρλος Ντεκλός*

Στη γειτονιά μου, οργανώθηκαν γρήγορα ομάδες αλληλοβοήθειας, και το ίδιο συμβαίνει σε όλη τη Βαρκελώνη και πέρα από αυτή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτές παραδίδουν τρόφιμα και φαγητά σε πακέτο στα σπίτια ηλικιωμένων και ατόμων υψηλού κινδύνου, σεβόμενες τους κανόνες της κοινωνικής απόστασης. Άλλες οργανώσεις, όπως η Λαϊκή Ένωση Πλανόδιων Μικροπωλητών, κατασκευάζουν μάσκες που προσφέρουν στους γείτονές τους. Εν τω μεταξύ, οι ενώσεις ενοικιαστών σε όλη την Ισπανία προετοιμάζουν μια απεργία με στόχο να αναγκάσουν την κυβέρνηση να επιβάλει ενοικιοστάσιο.
Αυτή η δράση από τα κάτω έχει τις ρίζες της σε προηγούμενους αγώνες. Οι πιο πολλές τις ομάδες αλληλοβοήθειας προέρχονται από αναρχικές συλλογικότητες, αυτόνομα κοινωνικά κινήματα, και άτυπα δίκτυα αλληλεγγύης που είχαν δημιουργηθεί από άτομα που συμμετείχαν στις συνελεύσεις γειτονιάς του κινήματος των αγανακτισμένων ή των Επιτροπών για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας του κινήματος για την ανεξαρτησία της Καταλονίας.
* Μικρό απόσπασμα άρθρου του Carlos Delclós, συγγραφέα και οικονομολόγου, με τίτλο “Spain Needs Social Solidarity as Well as Social Distancing”, που δημοσιεύτηκε την 1η Απριλίου 2020, στο ηλεκτρονικό περιοδικό Jacobin.
( https://www.jacobinmag.com/2020/04/spain-coronavirus-lockdown-covid-crisis-barcelona-catalonia)

ΧΙΛΗ: Οι κινητοποιήσεις στη Χιλή για την προστασία από τον κορωνοϊό

Του Χαβιέρ Πινέδα*

Οι εκπαιδευτικοί ήταν οι πρώτοι που ζήτησαν την αναστολή των μαθημάτων, επιτυγχάνοντας τον στόχο τους στις 15 Μαρτίου. Έγιναν πολυάριθμες απεργιακές κινητοποιήσεις σε επιχειρήσεις σε διάφορα εμπορικά κέντρα.
Τα κοινωνικά κινήματα κινητοποιήθηκαν πολύ γρήγορα. Μετά τις πρώτες περιπτώσεις μόλυνσης, και μπροστά στην αναποτελεσματικότητα της κυβέρνησης, πολλές οργανώσεις έκαναν έκκληση για αυτoφροντίδα, με στόχο την αντιμετώπιση της πανδημίας. Από τις διάφορες δράσεις ξεχωρίζει η έκκληση για μια «ανθρωπιστική απεργία» της Κοινωνικής Ενότητας, μιας συμμαχίας στην οποία συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, συνδικάτα, φοιτητικές, φεμινιστικές, κοινωνικές-περιβαλλοντικές, και μεταναστευτικές οργανώσεις. Οι ιθαγενικές κοινότητες μπλόκαραν κάποιους δρόμους για να εμποδίσουν τους τουρίστες να μπαίνουν σε πόλεις στις οποίες δεν υπήρχαν καταγεγραμμένα κρούσματα.
* Μικρό απόσπασμα από συνέντευξη του Javier Pineda, δημοσιογράφου της ηλεκτρονικής ιστοσελίδας Convergencia Medios, στον ιστότοπο No borders, που δημοσιεύτηκε εκεί στις 25 Μαρτίου, με τίτλο “Pandemic: Popular revolt, feminist mass strikes, and Covid-19 in Chile”
(https://nobordersnews.org/2020/03/25/javier-pineda-popular-revolt-feminist-mass-strikes-and-covid-19-in-chile)

ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ: Ένα νέο δίκτυο αλληλοβοήθειας ιδρύθηκε στο Λονδίνο

Του Φαρζάνα Χαν*

Το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν απροετοίμαστο να αντιμετωπίσει μια κρίση σαν κι αυτή-μια δεκαετία λιτότητας άφησε χωρίς επαρκείς πόρους την Εθνική Υπηρεσία Υγείας, καθώς με μια παραπαίουσα οικονομία. Γι’ αυτό το λόγο μια χούφτα ακτιβιστών και οργανωτών κοινοτικών δράσεων ίδρυσαν ένα δίκτυο αλληλοβοήθειας, που συνδέει πρόθυμους εθελοντές διάφορων οργανώσεων με άτομα που χρειάζονται προστασία. Οι χιλιάδες άνθρωποι που γράφτηκαν στο δίκτυό μας, οι οποίοι ενεργοποιούνται στο Facebook και στο What’s Up, βρέθηκαν στους δρόμους δίνοντας φυλλάδια που περιγράφουν το είδος της βοήθειας που μπορούμε να δώσουμε σ’ αυτούς που την χρειάζονται και βρίσκονται σε αυτοαπομόνωση. Αυτή περιλαμβάνει την εκτέλεση ιατρικών συνταγών, την αγορά τροφίμων, καθώς και τηλεφωνικές συζητήσεις με ανθρώπους, ιδιαίτερα εκείνους που είναι άνω των 70 ετών, οι οποίοι αισθάνονται πιο μόνοι από ποτέ, καθώς οι τοίχοι των σπιτιών τους έχουν γίνει τα προσωρινά σύνορα της ζωής τους.
Ενώ θέλουμε να επισημάνουμε τη σημασία της κοινοτικής οργάνωσης, η δράση σε τοπικό επίπεδο δεν αρκεί. Η αλήθεια είναι ότι προσπαθούμε να καλύψουμε τα κενά που έχει αφήσει η κυβέρνηση, και γι’ αυτό κάνουμε έκκληση σ’ αυτήν να αντιστοιχηθεί με το κοινοτικό πνεύμα και την αλληλεγγύη του δικτύου μας, υιοθετώντας το συντομότερο μέτρα όπως το εγγυημένο επίδομα ασθένειας για όλους, την παροχή δωρεάν wifi σε όσους δεν έχουν σταθερές συνδέσεις ίντερνετ, την οικονομική στήριξη των ενοικιαστών, και την απελευθέρωση των κρατούμενων μεταναστών.
* Μικρό απόσπασμα από το άρθρο του Farzana Khan, ιδρυτή και διευθυντή του δικτύου αλληλοβοήθειας Healing Justice London, με τίτλο “We can all look after vulnerable people in this coronavirus crisis, but we need help”, που δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική έκδοσης της εφημερίδας The Guardian, στις 17 Μαρτίου 2020.
(https://www.theguardian.com/commentisfree/2020/mar/17/vulnerable-people-coronavirus-crisis)

Επιμέλεια, μεταφράσεις: Χάρης Γολέμης