ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Τόπος

Είναι τόσο μεγάλο αυτό για τα μέτρα μας, που απλά το μυαλό δεν το χωράει.

Η εβδομάδα που μας πέρασε, ήταν, κυρίως για τους κατοίκους της πόλης, μια έντονη σε συναισθήματα και εικόνες περίοδος.

Το διήμερο Περιφερειακό συνέδριο για την Παραγωγική ανασυγκρότηση, με την παρουσία μιας εικοσάδας υπουργών και του ίδιου του πρωθυπουργού, η μεγάλη συγκέντρωση και πορεία της Πέμπτης, η δράση και οι συγκρούσεις των ακροδεξιών στο περιθώριο της συγκέντρωσης, η παρουσία της αστυνομίας και η, για λίγες ώρες αναστάτωση στην κανονικότητα μας, είναι οι πινελιές της.

Ο βασικός καμβάς παραμένει το συνέδριο. Είτε το θέλει κανείς είτε όχι, πάνω σε αυτό στήθηκε όλος «ο πίνακας». Οπως γράψαμε μόλις δύο ημέρες πριν από αυτό: «οι όποιες, κινητοποιήσεις της κοινωνίας είναι, αντικειμενικά, μέρος του διαλόγου που θα αναπτυχθεί στο συνέδριο». Για την ακρίβεια, οι κινητοποιήσεις ήταν και είναι μέρος της συνεδριακής διαδικασίας.

Στην αριστερά θεωρούμε ότι ο κοινωνικός διάλογος, οι κοινωνικοί ανταγωνισμοί, δεν διεξάγονται μόνο σε κλειστές ή ανοιχτές αίθουσες. Η παρουσία της κοινωνίας στους δρόμους, είναι ένας από τους τρόπους που αυτή έχει, προκειμένου να θέτει τα δικά της, κάθε φορά, επίδικα. Αυτό είναι που έγινε την Πέμπτη. Από αυτή την άποψη, δεν μας φοβίζει.

Μπορεί να συμφωνούμε ή να διαφωνούμε με «τα επίδικα», που τμήματα της κοινωνίας μας, θέτουν κάθε φορά, αλλά πάντα υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά τους να τα θέτουν με τον τρόπο που αυτά θεωρούν καλύτερο.

Δεν μπορούμε όμως να προσπεράσουμε την δράση των οργανωμένων τραμπούκων. Υπάρχει μια κατηγορία συμπολιτών μας, που απλά αρνούνται να πιστέψουν ότι στην πόλη μας, δρα μια τέτοια, βίαιη και οργανωμένη ομάδα ακροδεξιών.

Αρνούνται να πιστέψουν τις δολοφονικές διαθέσεις που αυτή η ομάδα είχε πριν από δύο Κυριακές στην πλ. Σαπφούς. Αρνούνται να πιστέψουν την βία που έδειξε την Πέμπτη, από το λιμάνι ως το Πάρκο. Είναι τόσο μεγάλο αυτό για τα μέτρα μας, που απλά το μυαλό δεν το χωράει.

Όμως, πρέπει να το πιστέψουν.  Αν δεν γίνει αυτό, δεν θα μπορέσουμε να τους τους απομονώσουμε όσο μπορούμε γρηγορότερα σαν κοινωνία. Διαφορετικά δεν θα πάμε μπροστά.