ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Δεύτερο Θέμα Τόπος

Ο ΤΑΚΗΣ ΚΙ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Μια ιστορία λίγο διαφορετική από τις άλλες
Στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά, πλην των κομμουνιστών και των σοσιαλδημοκρατών, βρέθηκαν εξόριστοι στα ξερονήσια και αστοί πολιτικοί, όπως για παράδειγμα ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο ανεψιός του Δ.Γούναρη, καθηγητής της κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, γερμανοσπουδαγμένος και εξέχουσα φυσιογνωμία του αστικοσοσιαλισμού. 
Μην ξεχνάμε, ότι στην τότε γενικότερη θολούρα των κοινωνικών ρευμάτων,  επικρατούσε μια γενικότερη σύγχυση την οποία εκμεταλλεύτηκαν οι εθνικοσοσιαλιστές και κατέλαβαν την εξουσία στην Γερμανία, ενώ παράλληλα στέριωσαν ατόφιες δικτατορίες και σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης.
Ο Παναγιωτάκης λοιπόν στην εξορία.’Ομως, προς τιμήν του γράφει στον Μεταξά και του ζητεί να επιστρατευτεί και να προωθηθεί στην γραμμή των πρόσω, ως απλός φαντάρος. Το αίτημα του έγινε δεκτό και κάποια στιγμή βρέθηκε στην Αλβανία στη θέση του γραφέως – οπλίτη.
Κατά σύμπτωση στην ίδια σκηνή, του εφέδρου κατ΄απονομήν λοχαγού,  Τάκη Ευαγγελινού, δικηγόρου Μυτιλήνης, Παφλιώτη τη καταγωγή. 
Χρόνια πολλά, μετά τον πόλεμο, ο Παναγιωτάκης ( ας μου συγχωρεθεί, το υποκοριστικόν του ονόματος του ανδρός, αλλά  έτσι τον προσαγόρευαν φίλοι τε και αντίπαλοι του), αφού πέρασε κι από τη Μέση Ανατολή και εχρημάτισε και πρωθυπουργός,  (ολίγων ημερών) και υπουργός και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του  Κ.Καραμανλή – μην ξεχνάμε ότι η μοναδική σύζυγος του Κ.Κ. η Αμαλία, ήταν κόρη του αδελφού τού Παναγιωτάκη – το 1964 εδέησε να ηγηθεί της Ε.Ρ.Ε. ως κατ’ απονομήν αρχηγός της.
Βρισκόμαστε στο έτος 1963. Ο Καραμανλής έχει χάσει της εκλογές από τον Γ.Παπανδρέου, παραδίδει την αρχηγία στον Κανελλόπουλο και ως Τριανταφυλλίδης πλέον, φεύγει για το Παρίσι, όπου και θα παραμείνει, ως αυτοεξόριστος, μέχρι και τη μεταπολίτευση του 1974.
Η χώρα στο μεταξύ, βρίσκεται ξανά σε έντονη προεκλογική περίοδο. Οι περιοδείες των αρχηγών στην επαρχία παίρνουν και δίνουν.
Ήρθε λοιπόν και η σειρά του Παναγιωτάκη να επισκεφθεί και τη δική μας πόλη τη Μυτιλήνη, για τη συνηθισμένη προεκλογική του ομιλία.
Μόλις έχω απολυθεί από το στρατό, μετά από δοκιμασία 26 μηνών, όταν η σειρά μου είχε ήδη απολυθεί από τον Δεκέμβριο του 1963 και νά’μαι στη Μυτιλήνη για να ψηφίσω.
Όπως ήταν φυσικό, μαζί με τους εκεί φίλους μου,  κατέβηκα στο λιμάνι για να ακούσω το λόγο του αρχηγού της ΕΡΕ που θα μιλούσε από ένα μπαλκόνι, στην αρχή της προκυμαίας, αν θυμάμαι καλά, εκεί που σήμερα βρίσκεται το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, μπορεί όμως και στο μπαλκόνι του παρακείμενου κτιρίου της Μ.Βρετανίας.
 Να σημειωθεί, ότι τους λόγους των πολιτικών αρχηγών τους ακούγαμε, ανεξάρτητα από τις πολιτικές μας πεποιθήσεις, έτσι σαν μια ατραξιόν, που κατά κάποιο τρόπο  έρχονταν να διασκεδάσει, την κατά τα άλλα βαρετή επαρχιώτικη ζωή μας. 
Εδώ σαν σε παρένθεση,  θα πρέπει να αναφερθώ σε προηγούμενες προεκλογικές περιόδους, στα χρόνια της δεκαετίας του ‘ 50 και ειδικότερα σ’ αυτές του 1952 και του 1956. Η αστυνόμευση των πολιτών στο απόγειο της. Βέβαια οι εκλογές του 1952 δεν είχαν καμιά σχέση  μ’ αυτές του 1956.’Ηταν η εποχή που το κράτος της δεξιάς κυριολεκτικά αλώνιζε. Τότε ο εκλογομάγειρας Τάκος Μακρής, της Δοξούλας και του Μέρτεν, είχε φτιάξει τον καινούργιο εκλογικό νόμο, το περιβόητο τριφασικό κι έτσι ενώ οι της Ε.Ρ.Ε υστέρησαν σε ψήφους κέρδισαν τις εκλογές. Είναι η αρχή της παντοδυναμίας του Καραμανλή.
Μήνας  Φεβρουάριος του 1956. Στη Μυτιλήνη έχει  έλθει ο Ηλίας Ηλιού και θα μιλούσε από τα γραφεία της “Προοδευτικής Λέσβου” εφημερίδας του Μίμη Γαληνού, που τότε συνέπραττε με την Ε.Δ.Α και που βρίσκονταν στην αρχή της οδού Ερμού, λίγο πριν το ζαχαροπλαστείο ” Καμέλια ” του Αιμίλιου Λυκόπουλου.
Ήταν σούρουπο. Μόλις είχαν κλείσει τα μαγαζιά κι ενώ περίμενες τον κόσμο να κατακλύσει το χώρο κάτω από το μπαλκόνι της εφημερίδας, δεν υπήρχε ψυχή, πλην των οπαδών εκείνων που δεν τους ένοιαζε αν θα περνούσαν κάποια στιγμή από την Ασφάλεια, ” δι’ υπόθεσιν των”. 
Τα μεγάφωνα πάντως λειτουργούσαν μια χαρά και τα συνθήματα ακούγονταν και μέχρι το παλιό λιμεναρχείο. Και ξαφνικά τη στιγμή που ο Ηλιού βρίσκεται στο μικρόφωνο, η προκυμαία αρχίζει να γεμίζει από κόσμο, που “όλως τυχαίως”  βρέθηκε εκεί, μέσα στο καταχείμωνο να σουλατσάρει πέρα δώθε, σαν την Κυριακάτικη βόλτα του καλοκαιριού, αυτήν που στην επαρχία την αποκαλούμε  “νυφοπάζαρο”. Μόνο που το χειμώνα, η βόλτα γινόταν στην αγορά για να προφυλαγόμαστε από το τσουχτερό κρύο.
 Όμως τώρα ο κόσμος ξέχασε το κρύο του χειμώνα και ήθελε να προφυλαχτεί από τα ” όμματα” των ασφαλιτών, των  “μυστικών” όπως τους λέγαμε και που οι πάντες γνώριζαν. Αυτά ως παρένθεση. Αναγκαία όμως.
Ώρα λοιπόν να ξαναγυρίσουμε στον Παναγιωτάκη μας…..
Τότε έλαβε χώρα, τούτο το ανεπανάληπτο γεγονός, που το θυμάμαι σαν να είναι τώρα, αφού υπήρξα αυτήκοος μάρτυρας του.
Ο αρχηγός είναι έτοιμος να αρχίσει την ομιλία του. Τα μεγάφωνα λειτουργούν τέλεια. Οι κλακαδόροι στη θέση τους. Οι φανατικοί οπαδοί κι αυτοί στη δική τους, κάτω από το μπαλκόνι, φωνάζουν κάποια συνθήματα για να ανεβάσουν το φρόνημα των οπαδών – ακροατών….. κι αντί του τετριμμένου και εξόχως βαρετού, ……Λαέ της Μυτιλήνης, Λαέ της Λέσβου κ.λπ. κ.λπ. ακούγεται τούτο το παράξενο από το στόμα του αρχηγού.
– Θα ήθελα, αν με ακούει, να δω από κοντά τον κ.Τάκη Ευαγγελινό, συμπολεμιστή μου στο μέτωπο της Αλβανίας, με τον οποίο και συνυπήρξαμε στην ίδια σκηνή, τα χρόνια εκείνα.
Τη ξαφνική βουβαμάρα, που στιγμιαία κατέλαβε το ακροατήριο, διαδέχτηκαν κάτι κρυφογελάκια  κι αμέσως μετά, τούτος ο σχολιασμός από ατσιδάτο συμπολίτη μας, που γνωρίζοντας  πρόσωπα και πράγματα,  είπε το εξής αμίμητο αλλά και τόσο εύστοχο.
– Πάει, τον κονόμησε τον Παναγιωτάκη μας ο Τάκης !!!!
Η έννοια  του ρήματος οικονομώ ( κονομώ ) στη Λέσβο σημαίνει και την σεξουαλική πράξη. Έτσι με το ” κονόμησε¨, ο οξυδερκής συμπολίτης μας,  έκανε γνωστή τη μύχια σκέψη του, ότι δηλαδή  ο Τάκης ……επήδηξε τον Παναγιωτάκη !!!!!!
Απρίλιος του 2020
Ο έγκλειστος Βάσος Ι.Βόμβας