ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Δεύτερο Θέμα Τόπος

Σπύρο, hasta la vista…

Γράφει η Τζώρτζια  Ρασβίτσου

Ως πρώην τομεάρχης Προσφυγικού της προηγούμενης  ΝΕ Λέσβου του ΣΥΡΙΖΑ κατά την περίοδο της δημαρχιακής θητείας του Σπύρου Γαληνού, θεωρώ ότι η παρουσία του ήταν καθοριστική στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής σε μια περίοδο πρωτόγνωρη για το νησί μας.

Ο Σπύρος χωρίς πολιτικές εμπάθειες, χωρίς να σέρνεται πίσω από τις μισαλλόδοξες, ξενοφοβικές, ρατσιστικές επιλογές της ΝΔ, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων εκείνης της ιστορικής για τον τόπο μας συγκυρία,  βάζοντας σε δεύτερη μοίρα  την πολιτική του καριέρα και βγάζοντας ασπροπρόσωπο ένα ολόκληρο νησί. Μπορεί να μην ήμασταν στον ίδιο πολιτικό χώρο, να μας χώριζαν σημαντικές ιδεολογικές διαφορές, εκείνη την περίοδο όμως, σταθήκαμε  μαζί στην ίδια πλευρά της ιστορίας.

Θυμίζω τα λόγια του εκείνη τη δύσκολη περίοδο: «Αυτό που προέχει σήμερα είναι, πολιτική ηγεσία και κάθε πολίτης ξεχωριστά, να σταθούμε όλοι στο ύψος των περιστάσεων και να διαφυλάξουμε την κοινωνική ειρήνη και συνοχή. Οι δικές μου θέσεις είναι γνωστές και διατυπωμένες έγκαιρα, με σαφήνεια και καθαρότητα. Προειδοποίησα, αλλά, δυστυχώς, δεν εισακούσθηκα. Αυτές, όμως, τις κρίσιμες ώρες, της εθνικής επιλογής, δεν έχουν θέση σκοπιμότητες, πολιτικές αντιπαραθέσεις και εκβιασμοί. Απευθύνω έκκληση για ψυχραιμία και σεβασμό, στο δικαίωμα της συνειδητής επιλογής των συμπολιτών μας, να κρίνουν, να αξιολογήσουν και να αποφασίσουν ελεύθερα για το καλό της πατρίδας και το μέλλον των παιδιών μας».

Αυτή ήταν η ποιότητα της δημαρχιακής αρχής Γαληνού. Και αυτή την ποιότητα την πλήρωσε ακριβά. Έγινε  απόβλητος από το ίδιο του το κόμμα και  από πολλούς από τους πρώην φίλους και συνεργάτες του.

Θυμάμαι τον Οκτώβρη του 2015  εκείνη τη φοβερή νύχτα της καταιγίδας με χιλιάδες ανθρώπους ξέσκεπους στους δρόμους της πόλης, μουσκεμένους ως το κόκαλο. Οικογένειες κοιμόταν στις βιτρίνες των καταστημάτων της αγοράς για να προστατευτούν. Κι εμείς να φωνάζουμε να ανοίξει το κολυμβητήριο να μπει ο  κόσμος. Ο Σπύρος άκουσε τις εκκλήσεις μας και νύχτα άνοιξε το κολυμβητήριο.

Ο Σπύρος ήταν εκείνος που αντιτάχθηκε στην πρόταση Μουζάλα για τη δημιουργία προαναχωρησιακού κέντρου σε στρατόπεδο της περιοχής της Λεμονούς. Κι  εμείς ήμασταν μαζί του. Και η Λεμονού δεν έγινε. Ούτε το πλωτό hotspot (2016). Από διαφορετικά μετερίζια ο καθένας μας, σηκώνοντας το βάρος της γνώμης του.

Θυμάμαι τότε που με θάρρος καταδίκασε την απαράδεκτη συμπεριφορά της άρνησης εγγραφής οκτώ προσφυγόπουλων στο 8ο Δημοτικό σχολείο Μυτιλήνης: «Οι ενέργειες αυτές πρέπει να σταματήσουν αμέσως, ενώ χαρακτήρισε παράλογο και απάνθρωπο αυτό που συμβαίνει σε παιδιά που είναι θύματα πολέμων κι έρχονται κυνηγημένα στην Ελλάδα».

Θυμάμαι το καλοκαίρι του 2016 με πόση αξιοπρέπεια δέχτηκε την επίθεση στη Μόρια από ακροδεξιά στοιχεία μιας δήθεν λαϊκής συνέλευσης, με βρισιές και γροθιές πάνω στο τραπέζι που καθόταν.

Τον αγώνα για την μετεγκατάσταση των προσφύγων σε κέντρα της ηπειρωτικής Ελλάδας  και την μείωση του πληθυσμού της Μόριας.

Τις αντιθέσεις μας για το κλείσιμο του ΠΙΚΠΑ, που τελικά διατηρήθηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του.

Μπορεί να ήταν πολλές οι ιδεολογικές διαφορές μας με τον Σπύρο Γαληνό, μας συνέδεε όμως  βαθιά εκτίμηση που βασιζόταν στο  ήθος και την ευγένεια που ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές του δεν τον εγκατέλειψαν.

(Σπύρο, hasta la vista…Tο «βαθιά κομουνισμένο κουμπαράκι» σου, σε αποχαιρετά…)