ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Editorial

«Διαπραγμάτευση με το λαό στους δρόμους»

374453_10150674823888756_612998755_9105455_1080005190_n

Οταν πριν από τις εκλογές του περασμένου Γενάρη, λέγαμε ότι θα «κάνουμε διαπραγμάτευση με το λαό στους δρόμους«, μάλλον στο μυαλό των περισσότερων, σίγουρα στο δικό μου, δεν ήταν καθαρό τι πραγματικά μπορεί να σημαίνει αυτό. Οι μεγάλες διαδηλώσεις υποστήριξης της κυβέρνησης τον περασμένο Φλεβάρη ίσως να μας έδειξαν έναν δρόμο, το δημοψήφισμα σαφώς ακόμα μεγαλύτερο, αλλά μέχρι εκεί.

Το τι πραγματικά σημαίνει «διαπραγμάτευση με το λαό στους δρόμους» μας το δείχνει η τωρινή,  εξελισσόμενη, σύγκρουση που γίνεται με αφορμή το προσφυγικό και αυτό ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα που αυτή τελικά μπορεί να έχει.

Από όπου και να το δει κανείς η στάση πολλών από τους «εταίρους» στην υπόθεση του προσφυγικού είχε και έχει όλα τα στοιχεία του εκβιασμού: Η κυβέρνηση και η χώρα, βρίσκονται με «την πλάτη στον τοίχο». Ο εκβιασμός, όπως κάθε εκβιασμός είναι ξεκάθαρος: «ή θα τους πνίγεται ή θα μείνετε με εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες στη χώρα σας».

Ο εκβιασμός σε μια κυβέρνηση γίνεται πάντα δια μέσου των επιπτώσεων που θα έχουν τα αποτελέσματά του στα κοινωνικά στρώματα που η δοσμένη κυβέρνηση, εκπροσωπεί. Υπάρχουν βέβαια και οι περιπτώσεις που οι κυβερνώντες έχουν «λερωμένη τη φωλιά τους«, τότε το «αντικείμενο του εκβιασμού» είναι η έκθεση τους στα  «μάτια του λαού«, αλλά σαφώς κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην περίπτωσή της κυβέρνησης της Αριστεράς.

Αυτό που κάνει τον εκβιασμό αποτελεσματικό είναι, ότι το «υποκείμενο του εκβιασμού» δηλαδή  «η κοινωνία» δεν είναι σε θέση να αντέξει τις επιπτώσεις που θα έχει πάνω της, στην καθημερινότητα της, το (ή τα) «αντικείμενα του εκβιασμού».

Ο εκβιασμός του Ιούλη, είχε πάνω κάτω τα ίδια χαρακτηριστικά με τον σημερινό: Και τότε η κυβέρνηση βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο και τότε ο εκβιασμός ήταν ξεκάθαρος «η θα δεχτείτε το νέο μνημόνιο ή θα σας καταστρέψουμε».  Παραμένει σίγουρα το μεγάλο ερώτημα, αν σε ενδεχόμενο ρήξης με τους δανειστές τον Ιούλη, η κοινωνία μας θα μπορούσε να αντέξει τις (όποιες) επιπτώσεις της. Μόνο έτσι, άλλωστε, θα μπορούσε να αποκρουστεί αποτελεσματικά όχι μόνο αυτός αλλά και ο κάθε εκβιασμός.

Τον εκβιασμό των «κλειστών συνόρων» ή κοινωνία μας αποδεικνύει τουλάχιστον μέχρι τώρα ότι, όχι μόνο τον αντέχει αλλά τον πετάει πίσω στους εκβιαστές με την μορφή της ενεργητικής αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, που πάει να πει ότι ο ίδιος ο λαός παίρνει πάνω του την υπόθεση αυτής της διαπραγμάτευσης και σύγκρουσης.

Δίνει έμπρακτα την απάντηση του στους εκβιαστές λέγοντας τους «εμείς όχι μόνο μπορούμε να ζήσουμε με τους πρόσφυγες, αφού εσείς κλείνεται τα σύνορα σας, αλλά σας εκθέτουμε κιόλας». Με άλλα λόγια, μέχρι τώρα, η κοινωνία μας δείχνει ότι μπορεί να διαχειριστεί τις όποιες επιπτώσεις του «αντικείμενου του εκβιασμού». Με αυτό τον τρόπο, αυτός ο εκβιασμός. καταρρέει.

Η κυβέρνηση από την πλευρά της αποκτά επιπλέον πλεονεκτήματα, από τη στιγμή που δεν έχει «το εσωτερικό μέτωπο» εναντίον της, το αντίθετο μάλιστα: Αισθάνεται ότι πιέζεται από το «εσωτερικό μέτωπο» έτσι ώστε, οι όποιοι συμβιβασμοί πρέπει να κάνει να μην ξεπερνάνε τις ¨κόκκινες γραμμές» που ή ίδια η κοινωνία με την συμπεριφορά της, αποδεικνύει ότι θέτει.

Αυτό που πρέπει να πιστωθεί στη κυβέρνηση είναι ότι φρόντισε έγκαιρα να δώσει στην κοινωνία τον απαραίτητο χώρο προκειμένου αυτή να μπει στο πεδίο  της διαπραγμάτευσης ενεργητικά με την καθημερινή της παρουσία και πράξη.  Με αυτό τον τρόπο η κοινωνία μας «προετοιμάστηκε» προκειμένου μέχρι στιγμής να είναι σε θέση να γυρίσει πίσω αυτό τον εκβιασμό.

Η, εδώ και καιρό, έμπρακτη αλληλεγγύη στους πρόσφυγες μέσα από την δημιουργία μικρότερης ή μεγαλύτερης τοπικής ή και πανελλαδικής κλίμακας δικτύων με τα οποία εξασφαλίζονται βασικά είδη πρώτης ανάγκης, η απομόνωση των ρατσιστικών ή έστω και φοβικών συμπεριφορών ακόμα και ο κοινωνικός στιγματισμός τους, η «ουδετεροποίηση» μέσα στις τοπικές κοινωνίες των «νοικοκύρηδων» και τον «σταλεγάκηδων» είναι στοιχεία που βοήθησαν σε αυτή την προετοιμασία.

Τηρουμένων τον αναλογιών, είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που είχε κάνει, αυτή η κυβέρνηση, μέχρι και τον περσινό Ιούλη.