ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Editorial

Η δικαίωση του Λ. Τρότσκι …

Αν θεωρήσουμε  σαν εναρκτήριο λάκτισμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης την κατάρρευση της Lehman Brothers κοντεύουν δέκα χρόνια τώρα, που ο κόσμος μας βρίσκεται μέσα σε αυτήν, χωρίς ακόμα ορατά σημάδια εξόδου.

Δεν είναι μόνο οι οικονομικοί  δείχτες με τους αργόσυρτους ρυθμούς ανάπτυξης που μας το δείχνουν.  Είναι κυρίως ότι,  μετά από δέκα χρόνια, δεν έχει ακόμα διαμορφωθεί  ένα «αφήγημα»,  που να έχει συσπειρώσει γύρω του τις κοινωνίες σε ένα διαφορετικό βηματισμό. Αυτό το «αφήγημα» φαίνεται ότι είναι τελικά η αναγκαία  προϋπόθεση  για την υπέρβαση της.  Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική. Καμία κρίση άλλωστε δεν ήταν. Είναι κυρίως κρίση  της αντίληψης για το πως θα πορευτεί η  κοινωνία μας .

Πριν από πολλά χρόνια ο Λ. Τρότσκι σε ένα εκπληκτικό κείμενο του, στην «καμπύλη της καπιταλιστικής ανάπτυξης» είχε επιχειρήσει μια προσέγγιση ανάμεσα στις κρίσεις του καπιταλισμού και στις διεργασίες στο «εποικοδόμημα», με άλλα λόγια, στο πως οι άνθρωποι προσλαμβάνουν τις οικονομικές κρίσεις και πως ανάλογα πράττουν  και είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «το σημείο ρήξης της εμπορικής-βιομηχανικής συγκυρίας μάς φέρνει σε μεγαλύτερη αμεσότητα με τους κρίσιμους δεσμούς στο δίχτυ της ανάπτυξης των πολιτικών τάσεων, νομοθεσίας και όλων των μορφών ιδεολογίας

Πράγματι οι άνθρωποι όταν βρίσκονται εντός της κρίσης και στην αγωνία τους να βρουν απαντήσεις  διαμορφώνουν νέες αντιλήψεις ιδέες συγκρούονται κλπ. Οι τεχνικές  καινοτόμες, οι νέες αντιλήψεις για την οργάνωση της παραγωγής για την συμβίωση μεταξύ τους, το δίκαιο ο πολιτισμός διαρθρώνονται μέσα  από την  αγωνιώδη προσπάθεια τους να βρουν λύσεις.

Σε κοινωνικό επίπεδο αυτή την προσπάθεια μπορούμε να την ονομάσουμε «ταξική πάλη«. Σε τελική ανάλυση, αφετηρία και σημείο εκκίνησης του κάθε ένα και της κάθε μιας που συμμετέχει σε αυτές τις διαδικασίες είναι το ατομικό συμφέρον και οι συμμαχίες που διαμορφώνει με βάση αυτό το συμφέρον.  Σε περίοδο κρίσης τα διαφορετικά συμφέροντα είναι πολύ πιο φανερά,  οι ταξικοί διαχωρισμοί γίνονται εμφανείς. Η κρίση έχει ζημιές που κάποιος πρέπει τις πληρώσει. Αλλά και η ανάπτυξη έχει κέρδη που κάποιος προσπαθεί να τα αποκομίσει.

Απλουστευμένα θα λέγαμε ότι μια πτυχή αυτής της διαπάλης, μπορούμε να την δούμε ότι ξεδιπλώνεται σήμερα μπροστά μας, με αφορμή της Γαλλικές εκλογές. Στην ουσία, αυτό που έχουμε, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η σύγκρουση διαφορετικών «αφηγημάτων» για το πώς η Γαλλία (και όχι μόνο) θα προσπαθήσει να πορευτεί στην μετά την κρίση εποχή. Τρεις διαφορετικές μεταξύ τους προσεγγίσεις, τρία «αφηγήματα» που συγκρούονται μεταξύ τους, χωρίς κανένα από αυτά να είναι κυρίαρχο που δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να διαβάζουν την πραγματικότητα με βάση τα ξεχωριστά συμφέροντα.

Αυτό που γίνεται σήμερα στη Γαλλία, είναι το ακριβώς αντίστοιχο με αυτό που βιώνουμε σήμερα και στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον κόσμο. Οσο και να φαίνεται ότι ανάμεσα τους υπάρχουν διαφορετικές γωνίες στην πραγματικότητα εγγράφονται στην ίδια κατεύθυνση: Τι θα είναι αυτό που θα κυριαρχήσει;

Ο «κοσμοπολίτικος νεοφιλελευθερισμός» του Μακρόν, της Μέρκελ, της Κλίντον ή του Μητσοτάκη; Ο «πατριωτικός – ακροδεξιός νεοφιλελευθερισμός» της Λε Πεν, του Μιχαλολιάκου ή του Τράμπ; Κάτι άλλο που θα βγει από όσους έχουν, ή προσπαθούν να έχουν, αναφορά στα συμφέροντα των από κάτω, όπως οι Podemos, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Μελανσόν, ο Σάντερς ή ο Κόρμπιν;

Πριν από λίγες ημέρες είχαμε γράψει πώς «απέναντι σε  τις «παλιές ιδέες» οι «νέοι σκοποί» είναι ακόμα αδιαμόρφωτοι και ως εκ τούτου σημειακοί ως προς την εφαρμογή τους στη ζωή.. Αυτό όμως είναι ένα αντικειμενικό πρόβλημμα. Για να γίνουν κυρίαρχοι οι •νέοι σκοποί» πρέπει να δοκιμάζονται στην πράξη. Οι αδιαμόρφωτες ακόμα ιδέες θέλουν να βρίσκουν τον δρόμο τους στην καθημερινότητα και να δημιουργούν άλλα παραδείγματα να πετυχαίνουν ή να αποτυχαίνουν, να γενικεύονται ή να εξαφανίζονται.»

Στο ενδιάμεσο , μέχρι δηλαδή να κυριαρχήσει το «άλλο» το»διαφορετικό»,  είμαστε στη μάχη με τα τέρατα.