ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Editorial

Με αφορμή την απεργία των εργαζομένων στην κοινωφελή εργασία στο hot spot της Μόριας

Η σημερινή απεργία των εργαζομένων στην κοινωφελή στο hot spot της Μόριας, έχει την σημασία της.

Ανεξάρτητα από το εάν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με το κεντρικό τους αίτημα, που είναι η ανανέωση των συμβάσεών τους, ανεξάρτητα από το εάν αυτό είναι δυνατό να γίνει ή όχι, είναι από τις λίγες φορές που εργαζόμενοι με ακραίες μορφές επισφάλειας κινητοποιούνται.

Στην ουσία, το κεντρικό άρρητο αίτημα των εργαζομένων είναι η προσπάθεια απάντησης στο ερώτημα που όλους  και όλες τους απασχολεί: «Τι θα κάνουμε μετά τη λήξη των συμβάσεων;»

Από αυτή την άποψη είναι μια κινητοποίηση μελλοντικών ανέργων που ζητάνε από την κυβέρνηση να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα και ενέργειες, έτσι ώστε η καταπολέμηση της ανεργίας, η δημιουργία θέσεων εργασίας, να είναι ακόμα περισσότερο στο κέντρο της προσοχής της. Ετσι πρέπει να διαβάσουμε τα πράγματα, έτσι πρέπει να το εκλάβει και η ίδια η κυβέρνηση.

Είναι προφανές σε όλους μας, ότι τα «οχτάμηνα» της κοινωφελούς, ακόμα και με την πολύ βελτιωμένη εκδοχή τους που μπόρεσε να εξασφαλίσει η κυβέρνηση της αριστεράς, δεν μπορεί να είναι το μέλλον των πολλών εκατοντάδων χιλιάδων, κυρίως νέων, ανέργων. Το γεγονός ότι μετά από αυτά εξασφαλίζεται το επίδομα ανεργία σε όσους συμμετέχουν, είναι σημαντικό, αλλά δεν είναι το κύριο.

Είναι όμως εξίσου προφανές σε όλους και σε όλες, ότι σε αυτή τη φάση, οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική, φαντάζει απλώς αδύνατη. Φαντάζει και είναι αδύνατη, η απορρόφηση εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων από τον δημόσιο τομέα όπως προφανώς είναι προβληματική και η απορρόφησή τους από τον ιδιωτικό τομέα.

Ειδικά για τον τελευταίο πρέπει να είναι σε όλους και σε όλες καθαρό: Ο ελληνικός καπιταλισμός ΔΕΝ έχει την δυνατότητα να δημιουργήσει τις νέες θέσεις εργασίας που είναι αναγκαίες για να αποκλιμακωθεί άμεσα η ανεργία. Κατά τη γνώμη μας, αυτό θα είναι κάτι που θα το συναντάμε συνεχώς μπροστά μας και στο μέλλον.

Η αλλαγή μοντέλου οργάνωσης της οικονομικής ζωής, ακόμα και με την δημιουργία «νησίδων» και «αντιπαραδειγμάτων» είναι το ζητούμενο και αυτό θα πρέπει να αρχίσει να γίνεται από τώρα και να μην περιμένουμε την «δεύτερη παρουσία».

Μπορεί σε κάποιους να φαντάζει τραγικό, αλλά τα πράγματα έχουν έτσι:

Υποχρεωτικά και για τα πολλά επόμενα χρόνια, οι άνεργοι και οι άνεργες έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο δρόμους. Ο πρώτος είναι να περιμένουν τις δημόσιες προκηρύξεις προσλήψεων με οποιαδήποτε μορφή. Αυτές όμως, εκ” των πραγμάτων δεν θα μπορούν να καλύψουν το το πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους που υπάρχουν σήμερα. Όποιος/α μπορεί να ισχυριστεί κάτι τέτοιο, είναι απλά εκτός πραγματικότητας.

Ο άλλος είναι να αναλάβουν οι ίδιοι και οι ίδιες πρωτοβουλίες. Αξιοποιώντας το νέο θεσμικό και χρηματοδοτικό πλαίσιο, αλλά και την εκφρασμένη πολιτική βούληση, να διαμορφώσουν τις δικές τους οικονομικές, συλλογικότητες. Οχι για να «γίνουν επιχειρηματίες» όπως εκ΄του πονηρού διαδίδουν διάφοροι τοπικοί κύκλοι, που μάλιστα θεωρούν ότι κάνουν κριτική από τα αριστερά.

Αλλά για να συμμετέχουν, οι ίδιοι οι άνεργοι και οι άνεργες σε μια διαδικασία που είναι ήδη σε εξέλιξη και που έχει να κάνει, έστω, με την δημιουργία «νησίδων» και «αντιπαραδειγμάτων», που όμως μπορεί να εξασφαλίσει και τον βιοπορισμό τους.