ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Editorial

«Χαμηλή» και «υψηλή» πολιτική

image

Εκτός από την «υψηλή πολιτική» δηλαδή αυτη που διεξάγεται σε αυτό που λέμε «κεντρικό πολιτικό σκηνικό» υπάρχει και η, ας την πούμε έτσι, «χαμηλή πολιτική» που είναι η «πολιτική» που διεξάγεται «εντός της κοινωνίας».

Στη πραγματικότητα η δεύτερη είναι αυτή που καθορίζει τηπρώτη, όσο και αν παραδοσιακά, στην ελληνική τουλάχιστον εκδοχή της αριστεράς, να δίνουμε την πρωτοκαθεδρία στην πρώτη.

Η «πολιτική εντός της κοινωνιάς» δεν έχει να κάνει με τον τρόπο που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αριστερά, διαχέει τις ιδέες και τις θέσεις της εντός της κοινωνίας, έχει να κάνει κυριώς με το κατά πόσο έχει στο κέντρο της προσοχής της, το να δημιουργεί εντός της κοινωνίας, εκείνες τις «συνθήκες που θα αλλάζουν συνεχώς τις υπάρχουσες συνθήκες» και αυτό ξεπερνά κατά πολύ τη «διδαχή και τη διαφώτιση» γιατί προϋποθέτει την ενσώματη συμμετοχή της κοινωνίας, αλλά και των αριστερών ως μέρος της.

Απο αυτη την άποψη, η «υψηλή πολιτοκή» και πολύ περισσότερο η συμμετοχή της αριστεράς σε αυτή από «κυβερνητικές θέσεις»  σαν στόχο θα πρέπει να έχει στο να δημιουργεί συνεχώς «παράθυρα ευκαιρίας» μέσω των οποίων θα μπορεί να εισβάλλει η «χαμηλή πολιτική» δηλαδή η «πολιτική των μαζών».

Ομως, στη  πραγματικότητα «ευκαιρία» είναι μια κατάσταση που μπορεί κάποιος/α να αξιοποιήσει με τις δυνατότητες που κάθε φορά διαθέτει, από αυτή την άποψη μπορούμε να θεωρήσουμε ως «παράθυρο ευκαιρίας» που ανοίγει, μόνο αυτό που πραγματικά μπορεί να αξιοποιήσει, κάθε φορά η κοινωνία.

Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος, που ειδικότερα σε μια εποχή μετάβασης, ο ρόλος του «κόμματος» που λειτουργεί ως ο «οργανωτής» της κοινωνίας και ο «ιμάντας μεταφοράς» της «χαμηλής πολιτικής» στην κεντρική πολιτική σκηνή είναι αναντικατάστατος.

Αυτό δε που έχει αποδειχτεί και ιστορικά είναι ότι κάθε φορά που αυτός ο κανόνας παραβιάστηκε, ειδικότερα στις περιπτώσεις εκείνες που η αριστερά συμμετείχε στην «υψηλή πολιτική» με όρους κυβέρνησης η ακόμα χειρότερα, κάθε φορά που επιχειρήθηκε να γίνει το αντίθετο, δηλαδή μέσω του κόμματος να μεταφερθεί η «υψηλή πολιτική» στην κοινωνία, το τελικό αποτέλεσμα ήταν, όχι μόνο να «κλείνουν τα παράθυρα ευκαιρίας» και να εμποδίζεται έτσι  η «εισβολή της πολιτικής των μαζών» στην κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά να αναπαράγεται, με νέους όρους η «υπάρχουσα τάξη πραγμάτων».