ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Επικαιρότητα

Θα είναι ορόσημο το 2018;

Συμπληρώνονται τρία χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Σιγά σιγά στον ορίζοντα μέσα από το «λυκαυγές» αναμένουμε να χαράξει. Η πορεία αυτή των τριών χρόνων ήταν μια πορεία σε φουρτουνιασμένη θάλασσα και μάλιστα μέσα στο σκοτάδι χωρίς φάρο. Ήταν μία σύγκρουση σε όλα τα μέτωπα χωρίς κανόνες.

Σύγκρουση πολιτική, ιδεολογική, κοινωνική. Ήταν δε τόσο πυκνός ο πολιτικός χρόνος, ειδικά το πρώτο εξάμηνο, που νόμιζε κανείς ότι πέρασαν χρόνια πολλά. Μιλάμε για τρεις εκλογικές συγκρούσεις, κατά τις οποίες διακυβεύονταν ταυτόχρονα πολλά και σημαντικά. Διακυβεύονταν η πορεία της χώρας, η πορεία της Αριστεράς, στην Ελλάδα, αλλά κατά ένα τρόπο και στην Ευρώπη, οι κατακτήσεις των εργαζομένων και ταυτόχρονα η αξιοπρέπειά τους και τα ελάχιστα προς το ζην.

Μέσα σε λίγα χρόνια τρεις κυβερνήσεις που υπέγραψαν δύο μνημόνια, ανέβασαν την ανεργία στο 27%, οδήγησαν το ΑΕΠ της χώρας σε πτώση κατά 25%, που προφανώς δεν ήταν οριζόντια για όλους, καθότι και μέσα στην κρίση κάποιοι είχαν κέρδη, κάποιοι, οι πιο φτωχοί, έχασαν τα πάντα, ενώ η λεγόμενη μεσαία τάξη οδηγήθηκε στη φτωχοποίηση.

Αναγκαστικές κινήσεις

Μέσα σε αυτή τη συγκυρία ο ελληνικός λαός έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ σχετική πλειοψηφία για να σχηματίσει κυβέρνηση και να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο που είχε δημιουργηθεί. Το κεντρικό πολιτικό σκηνικό ήταν σημαδεμένο.

Το ΚΚΕ είχε δηλώσει σε όλους τους τόνους την άρνησή του να συνεργαστεί. Απέμεναν η εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή, το Ποτάμι του κ. Θεοδωράκη που ουσιαστικά ήταν δημιούργημα των διαπλεκόμενων μίντια για να συγκρατήσουν τη διαφαινόμενη διάλυση του ενός πόλου του δικομματισμού, τα δύο κόμματα του συστήματος που οδήγησαν την κοινωνία στο γκρεμό και οι ΑΝ.ΕΛ του Πάνου Καμμένου.

Περιθώρια συνεργασίας με το παλαιό σύστημα δεν υπήρχαν. Οι εκπρόσωποί του όχι μόνο δεν προβληματίστηκαν από το αποτέλεσμα των εκλογών και τις επιλογές του λαού, απεναντίας επέμεναν στη δικαίωση της πολιτικής τους και ταυτόχρονα είχαν ναρκοθετήσει το πεδίο προσδοκώντας την αριστερή παρένθεση. Περιθώρια για χρονοβόρα διαβούλευση ή για νέες εκλογές δεν υπήρχαν.

Χρειαζόταν αποφασιστικότητα και κυβέρνηση σταθερή. Αυτό επετεύχθη στη συνεργασία με τους ΑΝ.ΕΛ παρά τους διαφορετικούς και σε πολλές των περιπτώσεων συγκρουσιακούς προσανατολισμούς, κυρίως σε κοινωνικά-ιδεολογικά ζητήματα. Αυτή η ανορθογραφία, αν και έλυσε το θέμα της σταθερότητας, χωρίς να δημιουργήσει προβλήματα σε κυβερνητικό επίπεδο, έχει δημιουργήσει προβλήματα στην εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ εκτός συνόρων και κυρίως με την Ευρωπαϊκή Αριστερά.

Δύο προβλήματα που διαρκούν

Η πρώτη περίοδος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα κριθεί από την Ιστορία. Για τις δυνατότητες που υπήρχαν, για τα λάθη που έγιναν, για το αν η ήττα ήταν αναπόφευκτη ή όχι. Εγώ σήμερα θέλω να σταθώ σε δύο σημαντικά ζητήματα, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο τότε και που ακόμα και σήμερα συνεχίζουν να επηρεάζουν τις εξελίξεις.

Το πρώτο είναι η πολιτική και οργανωτική αποδυνάμωση του κόμματος, που σε συνδυασμό με τη διάσπαση το καλοκαίρι του ’15 επιδείνωσε τα πράγματα. Κυρίως αναφέρομαι όχι στις δυνάμεις της ΛΑΕ, που δεν τις υποτιμώ, όμως θεωρώ πως η επιλογή τους ήταν αναπόφευκτη, αλλά στους συντρόφους που οδηγήθηκαν στην έξοδο λόγω αυταρχισμού και μη τήρησης της δημοκρατικής λειτουργίας του κόμματος.

Το δεύτερο, που έχει σχέση και με το πρώτο, ήταν η αδυναμία του κόμματος να κρατήσει πολιτική επαφή και κατ’ επέκταση οργανωτική με τον απλό κόσμο που στήριξε ανιδιοτελώς την κυβέρνηση τις πρώτες μέρες της θητείας της και μάλιστα με ποσοστά πρωτοφανή που άγγιζαν έως και το 70% του λαού. Ήταν η πρώτη φορά που υπήρξε κίνημα στήριξης κυβέρνησης στη χώρα μας με τέτοιες διαστάσεις.

Η αδυναμία αυτή τότε σε συνδυασμό με την αδυναμία χάραξης πολιτικής και παρέμβασης του κόμματος στην κοινωνία αποτελεί έλλειμμα που κατά πάσα πιθανότητα θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό και το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών. Μιλάω για πρωτογενή παρέμβαση που αναδεικνύει προβλήματα, προτείνει λύσεις και ανατρέπει συσχετισμούς. Δεν αρκείται στο ρόλο του προπαγανδιστή του κυβερνητικού έργου, αλλά λειτουργεί ως οργανικός διανοούμενος και εργαλείο των κοινωνικών δυνάμεων που εκπροσωπεί.

Λίγο πριν την έξοδο

Μετά το δημοψήφισμα, την ήττα και την εκ νέου ανάθεση της κυβέρνησης στον ΣΥΡΙΖΑ μέσα από συγκρούσεις, νέες ήττες αλλά και επιτυχίες κυρίως περισσότερο όσο αφορά την απόκρουση επιλογών αλλά και στην εφαρμογή δικών μας παρεμβάσεων σε ένα πρόγραμμα που ποτέ δεν ήταν δική μας επιλογή, φτάσαμε στο σημερινό λυκαυγές. Είμαστε λίγο πριν το χάραμα και μην παίρνουν τα μυαλά μας αέρα. Χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα. Χρειάζεται σχέδιο. Από τις εξελίξεις από εδώ και μπρος θα φανεί αν τελικά παραδώσαμε την ψυχή μας στο διάβολο ή αν ακόμα χτυπάει η καρδιά μας αριστερά.

Μέχρι σήμερα σταθήκαμε αρωγοί στους αδύναμους. Ανασχέσαμε τον κατήφορο της οικονομίας και αποτρέψαμε φαινόμενα νέας κατοχής. Δεν έχουμε πλέον φαινόμενα «σκουπιδοντενεκέ», αυτό όμως δε σημαίνει ότι μπορούμε να πορευτούμε έτσι για πολύ καιρό. Οι πολίτες δεν θέλουν από εμάς να φανούμε καλύτεροι διαχειριστές του συστήματος. Θέλουν να αλλάξουμε το σύστημα. Δεν χρειάζεται να ωραιοποιούμε καταστάσεις, αλλά να είμαστε ειλικρινείς. Αυτό το 25% που χάθηκε από το ΑΕΠ θα χρειαστεί χρόνος-κόπος-οργάνωση και προγραμματισμός για να το επανακτήσουμε.

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε, αυτή πρέπει να συνεχιστεί και να σταθεροποιηθεί. Πρέπει να γνωρίζουμε όμως ότι η διάχυση αυτής της ανάκαμψης προς όλους δεν γίνεται αυτόματα. Το πέρασμα του πλούτου, σε παγκόσμιο επίπεδο, όλο και σε λιγότερους δείχνει ότι από μόνη της η ανάπτυξη δεν οδηγεί σε οριζόντια οικονομική ανόρθωση, αλλά ελλοχεύει ο κίνδυνος της συσσώρευσης πλούτου σε λίγους και φτωχοποίησης των πολλών. Χρειάζεται εγρήγορση και παρεμβάσεις για την επανίδρυση ενός νέου κοινωνικού κράτους και απόδοση δικαιοσύνης για τις αδικίες προηγούμενων περιόδων. Να περάσουμε από την πολιτική των επιδομάτων στήριξης στο οργανωμένο κοινωνικό κράτος, που με δίκαιο τρόπο παρεμβαίνει και ανακατανέμει τον παραγόμενο πλούτο. Υγεία και παιδεία και κοινωνική μέριμνα στην πρώτη γραμμή. Σταθερά υπερασπιζόμαστε το πολιτικό ήθος της αριστεράς και διαμορφώνουμε νέα πολιτικά και κοινωνικά ήθη.

Στον εναγκαλισμό της ΝΔ με τις πλέον συντηρητικές και αντιδραστικές δυνάμεις απαντάμε με την κοινωνία των πολλών, με νέους κοινωνικούς συσχετισμούς, διαμορφώνοντας έναν ευρύ δημοκρατικό, προοδευτικό κοινωνικό πόλο, όπου η αριστερά ηγεμονεύει πολιτικά και ιδεολογικά χωρίς άστοχες συγκρούσεις και πολωτικές καταστάσεις. Αυτή πρέπει να είναι η απάντηση στα ερωτήματα που μπαίνουν όσον αφορά την ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ μετά την ήττα του 2015.

Κρίσιμο το πεδίο της οικονομίας

Η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, με εισαγωγή δημοκρατικού προγραμματισμού, που θα στηρίζεται, κυρίως, στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας και όχι στις αρπαχτές και στην κρατικοδίαιτη διαπλοκή σε συνδυασμό με την ενίσχυση επιχειρήσεων εντάσεως εργασίας για την απορρόφηση της ανεργίας, που όσο παραμένει υψηλή αποτελεί δυναμίτη στα θεμέλια της κοινωνίας, ταυτόχρονα με τη στήριξη της εργασίας και καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής πρέπει να συνεχιστεί.

Η αξιοποίηση των αποτελεσμάτων των περιφερειακών συνδιασκέψεων πρέπει να γίνει άμεσα από την κυβέρνηση, αλλά και από το κόμμα που οφείλει να τα επεξεργαστεί και μαζί με την κοινωνία, να τα ιεραρχήσει και να τα διεκδικήσει. Η εξυγίανση της δημόσιας διοίκησης και η εμβάθυνση της δημοκρατίας επίσης πρέπει να συνεχιστεί σε όλους τους τομείς της κοινωνικής δομής.

Οι πρωτοβουλίες του πρωθυπουργού σε ευρωπαϊκό επίπεδο για μείωση των περιφερειακών ανισοτήτων και δημοκρατική νομιμοποίηση των οργάνων της ΕΕ πρέπει να αναβαπτιστούν και να συνεχιστούν. Στο θέμα αυτό πρέπει να εμπλακεί και το κόμμα. Είναι ανάγκη η ευρωπαϊκή αριστερά να αρθρώσει λόγο για την πορεία της Ευρώπης, για τον εκδημοκρατισμό των θεσμών, τη δημοκρατική νομιμοποίηση, την αλληλεγγύη των λαών, την ανθρώπινη προσέγγιση του προσφυγικού και την προετοιμασία για την αντιμετώπιση με ανθρωπιά και αλληλεγγύη του δράματος αυτού, που δεν έχει να κάνει μόνο με τους πολέμους και την πείνα, αλλά προσεχώς θα γίνει τεράστιο και λόγω της κλιματικής αλλαγής.

Να γίνει το 2018 ορόσημο

Το 2018 όντως θα είναι έτος ορόσημο για τη χώρα, για να βγει από την ανάγκη του δανεισμού με μνημόνια. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα μνημόνια και τα μέτρα που έχουν παρθεί παραμένουν. Τα μνημόνια τελειώνουν όταν ακυρωθούν ένα, ένα τα μνημονιακά μέτρα που ψηφίστηκαν με και χωρίς ΣΥΡΙΖΑ. Όταν στην πράξη ακυρωθεί ο θεσμοθετημένος νεοφιλελευθερισμός και αυτό είναι το πιο δύσκολο.

Να γιατί χρειάζεται ένας ΣΥΡΙΖΑ μαζικός, σε επαφή με την κοινωνία, και μια κοινωνική προοδευτική πλειοψηφία. Κάτω από την κοινωνική πίεση και με κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί να ανατραπεί όλο αυτό το νομοθετημένο κατεστημένο. Να γιατί είναι ανάγκη σε όλη την Ευρώπη να αναπτυχθούν κινήματα, που θα διευκολύνουν το ξήλωμα του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας.

Στο σχέδιο για την έξοδο από τα μνημόνια δεν μπορεί παρά να τηρήσουμε την υπόσχεση ότι θα πάρουμε πίσω τα μέτρα για τη μείωση του αφορολόγητου και τη μείωση των συντάξεων, αφού το ΔΝΤ δεν έχει μπει στο πρόγραμμα. Να επαναδιαπραγματευτούμε τη μείωση των πλεονασμάτων, να μειώσουμε τους φορολογικούς συντελεστές με σύλληψη της φοροδιαφυγής. Τώρα που κατά κάποιο τρόπο διαφαίνεται χαλάρωση της επιτροπείας και μπορούμε να ασκήσουμε δική μας πολιτική, οργανωμένα και μεθοδικά, ας αρχίσουμε να ξηλώνουμε τα μνημόνια και κατ’ επέκταση τη θεσμοθετημένη νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Αυτό, κυρίως, σημαίνει συλλογική προσπάθεια και επεξεργασία ενός σχεδίου με εμπλοκή όλων των δυνάμεων του κόμματος σε συνέργεια με την κοινωνία.

Πέτρος Ζούνης