ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Δεύτερο Θέμα Τόπος

Απογευματινοί λογισμοί

Η χαρά και η ευχαρίστηση του θαλασσινού μπάνιου δεν τελειώνουν, δεν περιορίζονται χρονικά στον λίγο ή πολύ χρόνο που κολυμπάμε ή καθόμαστε στην αμμουδιά. Αρκετοί θα πούνε, θα φέρουν στον νου τους τη γαστρονομική συνέχεια στη διπλανή ταβέρνα ή στην ψυχαγωγία με μουσική και ποτά κάποιοι άλλοι. Από κει και πέρα έρχονται οι μεμονωμένες περιπτώσεις του καθενός μας, τα ευχάριστα, τα αναπάντεχα. Εχουμε να τα θυμόμαστε και να τα λέμε, πιότερο να τ’ αναπολούμε.

«Περιμένω τα σύκα», μου λέει ο, εξ αγχιστείας, ξάδερφος Γιώργος. Νωρίτερα μας τρατάρισαν καφέ και κουλούρια, τα καλοκαιρινά συνοδευτικά του απογευματινού μπάνιου. Καθόμαστε έξω από ένα μικρό κατάλυμα λίγων τετραγωνικών πάνω στη θάλασσα. Την κοιτάμε εδώ και ώρα· να σκάει στις πέτρες του γιαλού, να αποτραβιέται μέσα και να επιστρέφει. Απουσία ανθρώπων, λιγοστές κουβέντες. Αρκούμαστε σ’ αυτά, τα ελάχιστα, που ορίζουν την επιτομή κάποιας πολυτέλειας.

Στην επιστροφή σταματάμε για συκολόγημα, δηλαδή κόψιμο σύκων. Και ω, τι έκπληξη! Βρίσκουμε ελάχιστα ώριμα σύκα, αν και διανύουμε τον Δεκαπενταύγουστο. Το καλάθι μένει αδειανό, μόλις που γευτήκαμε από ένα, τα «πασκάσαμε» καθώς λέμε στην ντοπιολαλιά. Θα περιμένουμε το γύρισμα των ημερών, για να μελώσουν τα υπόλοιπα.

Αλήθεια, πώς λειτουργεί η φύση μερικές φορές; Δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε. Κοιτάζω τις ελιές που φυτρώνουν πιο πάνω, αριστερά και δεξιά στον μικρό χείμαρρο. Κανείς δεν τις φροντίζει, χωρίς κόπρισμα, λίπασμα, καλλιέργεια. Ορθώνονται τα κλαριά τους, να βγουν στο ξέφωτο, να συναντήσουν τον ήλιο. Μαζί με τις λυγαριές, τις πικροδάφνες και τις μυρσίνες σχηματίζουν μια πράσινη συστάδα. Κει μέσα φωλιάζουν, βρίσκουν προστασία άγρια, μικρά ζώα και πουλιά. Καταφέρνουν μόνα τους και συμβιώνουν, αν και κάποια είναι θηράματα των άλλων. Με ισορροπία λειτουργεί η φύση. Το παραπανίσιο δεν έχει θέση σ’ αυτή. Και ούτε δημιουργείται ποτέ κενό· η συμπλήρωση και η αναπλήρωση γίνεται αμέσως, αρκεί ο άνθρωπος να λειτουργεί με μέτρο. Τα κλαριά των ελιών γέρνουν απ’ τον καρπό. Περιμένουν τους ανθρώπους και το μάζεμα του χειμώνα.

Τις προάλλες, επιστρέφοντας πάλι από τη θάλασσα, άκουσα τον ήχο που βγάζει η τσάπα όταν χτυπά πάνω σε άγριο θάμνο· λυγαριά ή μικρό πουρνάρι. Ηταν οι μέρες με την αυξημένη θερμοκρασία και τον καύσωνα. Κι όμως ένας αγρότης δούλευε στο κτήμα του, γιατί κάποιες δουλειές δεν έχουν γιορτές και σχόλες κι ούτε τις σταματά ο καιρός· η ζέστη του καλοκαιριού κι ο χιονιάς του χειμώνα. Ενώ παραδίπλα εμείς, οι παραθεριστές, οι «αδειανοί», γεμίζουμε τις ώρες μας με ό,τι μας ευχαριστεί. Μακάρι όλοι μας να καταφέρναμε να ισορροπήσουμε στα τάσια της ζωής· είτε κολυμπώντας, είτε άλλοι τσαπίζοντας.

συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας