ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Ανθρωποι Δεύτερο Θέμα

ΕΒΙΤΣΑ ΝΙΑΝΙΑ -ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ

ΙΝ ΜΕΜΟRΙΑΜ
Πριν λίγο καιρό, μια ανάρτηση συντοπίτη μου, που παρουσίαζε, σε φωτογραφία, το αρχοντικό μιας Μυτιληνιάς, μου κίνησε το ενδιαφέρον, γιατί με αφορμή την εικόνα του κτιρίου αυτού ανοίχτηκε, και μια ολόκληρη συζήτηση γύρω από την αξιοποίηση του. 
Το αρχοντικό αυτό,  βρίσκεται στην Αλυσίδα,  στην οδό Βουρνάζων, απέναντι ακριβώς από το κτίριο του ΟΤΕ. Ούτε λίγο ούτε πολύ, μέσα από συγκεχυμένες ως επί το πλείστον πληροφορίες, μάθαμε ότι το κτίριο αυτό ανήκει στα Φιλανθρωπικά Καταστήματα και πως, σύμφωνα με ανάρτηση φίλου αρχιτέκτονα μηχανικού, βρισκόμαστε στην κατάρτιση σχεδίων αναπαλαίωσης του κ.λπ.κ.λπ. και ότι επίκειται όσονούπω και η έγκριση τους,  από τους αρμόδιους.
Ελπίζω να μην πάρει κι αυτό το δρόμο του Σάρλιτζα, μιας και πέρασαν ήδη 25 χρόνια εγκατάλειψης!
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή.Το κτίριο αυτό ανήκε στην Εβίτσα Νιάνια- Περδικάρη, Μυτιληνιά κόρη,  πολύφερνη,  που κάποια στιγμή, λόγω ψυχικών διαταραχών, έχασε την πραγματικότητα και ζούσε σ” έναν δικό της κόσμο, που δεν είχε καμιά σχέση με την αρχική της ζωή. Αμέσως μετά τον πόλεμο βρέθηκε στην Αθήνα, διαμένουσα στο ξενοδοχείο της Μ.Βρετανίας, ξενοδοχείο που χρησιμοποιούσαν οι πλούσιοι Μυτιληνιοί όταν κατέβαιναν στην πρωτεύουσα. Εκεί γνωρίστηκε με έναν Βρετανό αξιωματικό με τον οποίο, όπως διαδόθηκε, υπήρξε και  ένα είδος αρραβώνος,  αφού από τη μεριά της δόθηκε και ακριβό διαμαντένιο δακτυλίδι, στον «αρραβωνιαστικό». Το ειδύλλιο δεν βάσταξε και πολύ,  αφού ο μνηστήρ την κοπάνισε για την πατρίδα του συναποκομίζων και το δακτυλίδι. Τότε γνώρισε και τον Περδικάρη επιστήθιο φίλο του Κων.Καραμανλή, ο οποίος διαγνώσας το πολύφερνον της κόρης, δεν στάθηκε στην αποδεδειγμένη ιδιορρυθμία της, αλλά προχώρησε και εις γάμου κοινωνίαν μετ” αυτής , αφού εξασφάλισε κι έναν γκαζοντενεκέ με χρυσές λίρες αλλά και κάποιες άλλες κινητές αξίες. 
Ο γάμος, μεγαλοπρεπής υποθέτω, έγινε στη Μυτιλήνη.Φαίνεται όμως, πως το” χει ο τόπος μας, γιατί κι αυτός ο γάμος, διήρκεσε λίγες μόνο ημέρες. Ο πανούργος προικοθήρας, προκειμένου να απαλλαγεί από τα δεσμά του γάμου, μετήλθε ένα ευφυές τέχνασμα, που θα το ζήλευαν και οι πιο ευφάνταστοι τυχοδιώκτες. Γιατί περί καλοντυμένου και με καλούς τρόπους τυχοδιώκτου επρόκειτο. 
Και τι σκαρφίστηκε ο άθλιος! Έβαλε τον αδελφό του, από την Αθήνα να του στείλει τούτο το τηλεγράφημα.
» Ελθέ πάραυτα. Η υγεία του πατρός μας είναι σε κακή κατάσταση. Μην ολιγωρήσεις. Είναι θέμα ημερών».
Μ” αυτό το διαβατήριο στα χέρια του,  αποχαιρέτησε την καλή του 
( άλλος ήταν αυτός που αποχαιρέτησε την Αλεξάνδρεια)  
και «ώχετο απιών». 
Και δεν ξαναγύρισε. Αλλά και ποτέ δεν κατέφυγε στο διαζύγιο, που άλλωστε τότε, δεν ήταν και εύκολη υπόθεση.
Και η Εβίτσα μας, έμεινε στα κρύα του λουτρού αναμένουσα, τον εξαφανισθέντα σύζυγον της. Παρά ταύτα,  πιστή στον γάμο της, ζούσε με την ανάμνηση του, μέχρι το θάνατο της. Μάλιστα είχε τυπώσει και εθιμοτυπικές κάρτες » Κύριος και Κυρία Περδικάρη» και τις έστελνε κάθε φορά που οι κοινωνικές σχέσεις το απαιτούσαν.
Και τα χρόνια περνούσαν . Ο Περδικάρης απολάμβανε τον πακτωλόν των χρυσών λιρών και η παντέρμη η Εβίτσα,  μέσα στην απέραντη μοναξιά της, σιγά σιγά χωρίς να το καταλάβει μεταμορφώθηκε σε μια σύγχρονη «Πηνελόπη», που σαν παρηγοριά της βρήκε τη θρησκεία. Έτσι καθημερινά πήγαινε στην εκκλησία για να προσευχηθεί και τους χειμερινούς μήνες για να ζεσταθεί, αλλά  και να  πάρει το αντίδωρο από το δίσκο της εκκλησίας.
Στο έρημο αρχοντικό της, θέρμανση γιοκ, παρά ένα μαγκάλι μονάχα κι αυτό που το άναβε με κάρβουνα. Τούτο στάθηκε  μοιραίο γι αυτήν, αφού κάποια κρύα μέρα του Δεκεμβρίου του 1995, αν θυμάμαι καλά, από τις αναθυμιάσεις του,  αποχαιρέτησε τον μάταιο τούτο κόσμο και χάθηκε στην αλλότροπη ζωή του ουρανού. Παράλληλα και μιας μικρής έκτασης πυρκαγιά ήλθε να συμπληρώσει το θλιβερό αυτό συμβάν, καταστρέφοντας και μέρος του δωματίου, που κοιμόταν. Ευτύχημα το ότι η κατάσβεση έγινε πολύ γρήγορα από την Πυροσβεστική, που άμεσα ενήργησε, αφού η έδρα της ήταν πολύ κοντά στο κτίριο. 
Κατά που λένε, λόγω της ανυπαρξίας κοντινών συγγενών γι αυτήν την δύσμοιρη γυναίκα, κανείς δεν φρόντισε να σπεύσει, τουλάχιστον να το ασφαλίσει, με αποτέλεσμα, ορθάνοιχτο όπως ήταν, να συληθεί και να απογυμνωθεί από τα μεγάλης αξίας κινητά του πράγματα.
Την ημέρα της κηδείας, και εν αναμονή του Δημητρίου Νιάνια,  ευρωβουλευτή τότε του  Κωστή Στεφανόπουλου, οι μόνοι που παρίσταντο ήσαν κάτι ελάχιστοι συντοπίτες μας, λόγω γνωριμίας με  κάποιους απώτερους συγγενείς της, που ήταν και οι εξ αδιαθέτου κληρονόμοι της. Συμπτωματικά, βρεθήκαμε και κάποιοι φίλοι από την Αθήνα, γιατι την προτεραία, είχαμε παραστεί, θλιβερό καθήκον επιτελούντες, στην εξόδιο ακολουθία του φίλου μας Αλέκου Τσόχατζη.
Περιέργως πως, ο Δημήτριος Νιάνιας,  καίτοι είχε το ίδιο επώνυμο με την θανούσα, δεν ανήκε στην τάξη των εξ αδιαθέτου κληρονόμων της.
Κι από το σημείο τούτο και μετά, αρχίζει και το μπέρδεμα με την ακίνητη περιουσία της μεταστάσης.
Οι φερόμενοι, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι της, πριν περιέλθει η σεβαστή της περιουσία, στα χέρια τους,έπρεπε να καταθέσουν δήλωση φόρου κληρονομίας για να προχωρήσουν στη συνέχεια και στην αποδοχή της, και φυσικά και σ” όλες τις λοιπές διαδικασίες που ορίζει ο νόμος.
Στους κληρονόμους, κατά τα οριζόμενα από τον Αστικό Κώδικα, περιλαμβάνονταν και ο σύζυγος της, ο Περδικάρης, ο μηδέποτε διαζευχθείς αυτήν και που τώρα ως εν αναμονή κληρονόμος, καραδοκούσε κάτι να τσιμπήσει κι αυτός από την ακίνητη περιουσία της.
Και έγινε η δήλωση, από τους νόμιμους συγγενείς κληρονόμους της. Οι φόροι πληρώθηκαν ( που δεν ήσαν και λίγοι λόγω της μακρυνής συγγένειας)  και ξαφνικά εμφανίζεται, μετά απο αρκετό χρονικό διάστημα, από  συμβολαιογράφο της πόλης μας, η » ξεχασμένη» διαθήκη τής Εβίτσας.
Δημόσια ή ιδιόγραφη δεν το γνωρίζω. 
Και όλα ανατρέπονται, γιατί η Εβίτσα φρόντισε – και ορθώς- όλη την ακίνητη περιουσία της, να την αφήσει στα Φιλανθρωπικά Καταστήματα της πόλης μας. Μάλιστα φρόντισε ρητά, να αποκλείσει τον σύζυγο της κι απ αυτήν τη νόμιμη μοίρα, γράφοντας χαρακτηριστικά, ότι οι λίρες που έλαβε ως προίκα, εκάλυπταν απολύτως την κληρονομική του μερίδα.
Αυτή ήταν η ιστορία της Εβίτσας, που μέσα από την στερημένη δικιά της ζωή, στάθηκε πλούσια σε αισθήματα,για τους συμπολίτες της, 
αφού μέσω των Φιλανθρωπικών Καταστημάτων μερίμνησε και γι αυτούς αφήνοντας τους ουσιαστικά, όλη την ακίνητη περιουσία της.
Το κείμενο μου αυτό, δεν διεκδικεί το αλάνθαστο και ζητά τη συμπλήρωση του κι από άλλους που γνωρίζουν ενδεχομένως περισσότερα, αφού τους δίνεται η ευκαιρία να απαλείψουν κομμάτια που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα , όπως τουλάχιστον εγώ την συγκράτησα.
Μου μένει όμως και μια ακόμη απορία. Ο δρομίσκος, που στην αρχή της Ερμού στρίβει, για την προκυμαία, εκεί που βρίσκονται το παλιό Δημαρχείο και  η Τράπεζα της Ελλάδος, υπάρχει μια ταμπέλα εντοιχισμένη που γράφει  «Οδός Νιάνια».
Και επειδή τινές πιστεύουν ότι ταμπέλα αφορά τον Δημήτριο Νιάνια, άνδρα επιφανή της νήσου μας, πολύ θα ήθελα να μάθω, αν αυτός ο χωρίς αριθμό δρομίσκος, τιμά  αποκλειστικά και μόνο την Εβίτσα, που το άξιζε κιόλας. Βλέπετε, η μη αναφορά της ταμπέλας,  στο κύριο όνομα του τιμωμένου, μας έφερε αυτό το μπέρδεμα. Καλό θα ήταν λοιπόν, ο Δήμος να φροντίσει να ξεκαθαρίσει αυτή τη θολούρα και να αποδώσει τον δρομίσκο, σ” αυτόν που πραγματικά ήθελε να τιμήσει.
Νοέμβριος του 2020.