ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Απόψεις Δεύτερο Θέμα

Εν αναμονή μιας άλλης κυβέρνησης

Το πρόβλημα δεν είναι ο κόσμος που αναπότρεπτα θα μεταστραφεί, εγκαταλείποντας την πολιτική επιλογή που έκανε το 2019. Το πρόβλημα είναι πού θα πάει. Σε ποια σφαίρα πολιτική θα κατοικήσει, ακόμα κι αν επιστρέψει στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί ο κόσμος θά “ρθει (ή, έστω, θα ψάξει να βρει κάποια στέγη) αλλαγμένος. Δεν θα είναι ούτε ο κόσμος του Ιανουαρίου του 2015, ούτε ο κόσμος του Σεπτεμβρίου του 2015, ούτε ο κόσμος του Ιουνίου του 2019. Θα είναι ένα μείγμα περίπλοκο, αντιφατικό, εξοργισμένο, παραλυμένο, με σκοτωμένη ελπίδα και ανερμάτιστη προσδοκία. Ο κόσμος μπορεί να είναι πιο αντιδραστικός, πιο συμφιλιωμένος με τη βία, πιο εξοικειωμένος με την ακρότητα. Αλλά πιο νωθρός, πιο επιπόλαιος, πιο ανορθολογικός. Μιθριδατικός και σκυφτός και αναχωρητικός, με μεγαλύτερη αγωνία για αγάπη και μεγαλύτερη ετοιμότητα για τερατωδία.

Διδάσκεται εξάλλου να αναθέτει ελπίδες και λύτρωση παντού. Σε ένα τεράστιο, σχεδόν εξωπολιτικό παντού. Είναι έτοιμος να αναθέσει στον καθένα τη λύση. Συνήθισε το κακό. Μπορεί το πολιτικό ζάρι να δείξει τον οποιονδήποτε, που να αναλάβει τους καημούς και τα μίση.

Αν νομίζει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι το πρόβλημα είναι η Ν.Δ., είναι πολύ γελασμένος. Αυτό το παντού είναι το πρόβλημα.

Το ερώτημα, πολιτικό, ιδεολογικό, πολιτιστικό, για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι το πώς υποδέχεται, πώς επανενσωματώνει αυτό τον κόσμο. Όχι ποια είναι τα ποσοστά αριστεροφροσύνης, σοσιαλδημοκρατίας, δεξιάς παρέκκλισης κ.λπ., με τα οποία θα κατασκευαστεί ο κομματικός οργανισμός υποδοχής, με τα οποία θα στολιστεί το σαλόνι. Αλλά ποια είναι τα υλικά, όχι απλής ενθυλάκωσης, αλλά στρατηγικής ενσωμάτωσης αυτού του πλήθους. Και πριν απ’ αυτό, το ακόμα πιο ισχυρό ερώτημα είναι εάν ο κόσμος προσπεράσει ή, σε περίπτωση πρόωρης προσφυγής σε εκλογές, εάν θέλει να επαναβεβαιώσει (με ένα πολιτικό σύνδρομο της Στοκχόλμης) την επιλογή του 2019, ακόμα και αν οικονομικοπολιτισμικά ο ίδιος καταρρέει.

Αυτό είναι το μέγα ερώτημα, που, όπως έχω γράψει άπειρες φορές, εξειδικεύεται στα προβλήματα και τα αδιέξοδα, στα διάφορα πεδία της διοίκησης και την πολιτικής και της οικονομίας και δεν μπορεί να φτερουγίζει (για το ερώτημα λέω) μετέωρο και γενικόλογο.

Πολλοί αγωνιούν αν η φόρμα που έχουν διαμορφωμένη στο κεφάλι τους αντιστοιχηθεί με το νέο κόμμα, με τη νέα συνθήκη, με τη νέα πολιτιστική αντεπανάσταση που συντελείται και καίει ό,τι γνωρίζαμε. Αριστεροί και δημοκράτες κεντρώοι ή δεξιοί συνδέονται με αυτή την αγωνία, με αυτήν τη σκοτεινή αμηχανία. Ποιος θα παραλάβει τη συνέλευση αιτημάτων, πολιτικών αδιεξόδων, πίκρας και καχεξίας. Κατασκευάζεται μια συνθήκη πολιτικού σκουπιδοφάγου όπου ο κάθε κηραλοιφής, ο κάθε αλμπάνης, θα σβήνει χρέος, θα δίνει νόημα, θα πληροί κάθε φαντασίωση, διαψεύδοντας κάθε ελπίδα.

Αυτό είναι το εχθρικό πεδίο, η πραγματική ανταγωνιστική ακυρωτική συνθήκη, για το μήνυμα, για το νόημα, για την ψυχική έφοδο. Και αυτό στήνει τους όρους όχι μιας ήττας αλλά μιας εκχέρσωσης. Να μαθητεύσουμε ξανά στη σεμνότητα. Και αυτό αφορά και τους καριερίστες (του κόμματος) και τις αγωνιστικές και σημαντικές προσωπικότητας που κάνουν κράτει…

Και ένα υστερόγραφο, των υστερόγραφων: Αν κάποιος χρησιμοποιεί μια δημοσιευμένη σκέψη κάποιου άλλου, ας αναφέρει την πηγή. Τουλάχιστον από πανεπιστημιακούς, απαιτείται. Κανείς δεν χάνει, ούτε ο χρήστης ούτε ο επινοητής (ο οποίος μπορεί υποσυνείδητα να είναι κι αυτός χρήστης). Κερδίζει (στον μικρό βαθμό που η θεωρία έχει κάποιο νόημα) η κοινή υπόθεση. Εάν, βέβαια, υφίσταται...