ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Δεύτερο Θέμα Κόσμος

ΗΠΑ: Οι Γυναίκες, ο Τραμπ και η ελπίδα

 

Η Μελάνια Τραμπ -2,5 μήνες πριν τις εκλογές στις ΗΠΑ- θυμήθηκε τις γυναίκες και τα δικαιώματά τους και προβάλει το διάταγμα του προέδρου συζύγου της για τον εορτασμό της επετείου των 100 χρόνων από την «19η Τροποποίηση» που αναγνώρισε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες της χώρας.

Με την υπογραφή της διακήρυξης «αναγνώρισης αυτής της ιστορικής επετείου γιορτάζουμε τις αμέτρητες συνεισφορές των γυναικών σε όλη την ιστορία του Έθνους μας», γράφει στο τουίτερ η Μελάνια Τραμπ. Μόνο που πίσω από την γενίκευση αυτή κρύβεται ο ρατσισμός. «Δεν επιτρέπεται σε όλες τις γυναίκες να ψηφίσουν μέχρι το 1965. Δηλαδή μόλις πριν από 55 χρόνια!» σχολιάζει κάποιος κάτω από την ανάρτηση τη Μ. Τραμπ. Η «επέτειος» στην οποία αναφέρεται η Τραμπ δεν αφορά όλες τις γυναίκες, αλλά μόνο τις λευκές!

 Μισέλ Ομπάμα

Από την άλλη πλευρά, μία Αφροαμερικανή, η Μισέλ Ομπάμα, η πρώην πρώτη κυρία των ΗΠΑ, κατακεραυνώνει τον Ντόναλντ Τραμπ: «Αν νομίζετε -είπε σε ομιλία της στο συνέδριο των Δημοκρατικών- ότι τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα, μπορούν—και θα γίνουν, αν δεν επιλέξουμε την αλλαγή σε αυτές τις εκλογές». «Αν θέλουμε να έχουμε την ελπίδα πως θα τελειώσει αυτό το χάος, πρέπει να ψηφίσουμε τον Τζο Μπάιντεν σαν να εξαρτάται η ζωή μας από αυτό», πρόσθεσε.

Μαζί της και ο στρατηγός Κόλιν Πάουελ(Ρεπουμπλικανός), πρωταγωνιστής στον πόλεμο στο Ιράκ επί προεδρίας Μπους, όπου χάθηκαν συνολικά 300.000 Ιρακινοί. Τώρα υποστηρίζει τον Τζο Μπάιντεν.

Αλλά εκείνο που έκανε πιο πολύ εντύπωση, ήταν το χρυσό κολιέ της Μισέλ, αξίας 430 δολαρίων, το οποίο έγραφε «VOTE», δίνοντας το μήνυμα της συμμετοχής στην ψηφοφορία. «Χρυσό μήνυμα» από μία «πλούσια Αφροαμερικανή», που σημαίνει ότι δεν είναι όλοι οι Αφροαμερικανοί το ίδιο, ούτε όλες οι γυναίκες είναι το ίδιο και πως οι γενικεύσεις δεν βοηθούν να καταλάβουμε που και πώς εκδηλώνεται ο ρατσισμός.

 Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ 

Η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ είναι γνωστή ακτιβίστρια, μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος, και από τις 3 Ιανουαρίου 2019 στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Τάχθηκε υπέρ του Μπέρνι Σάντερς ως υποψήφιου των Δημοκρατικών για την προεδρία, γιατί όπως είπε στη σύντομη ομιλία της: το τεράστιο λαϊκό κίνημα που έχει αναπτυχθεί ζητάει την προώθηση πολιτικών για την καταπολέμηση των ανισοτήτων που ωφελούν τους πλούσιους εις βάρος της εργατικής τάξης. (Παρόλο που εμφανίστηκε υπέρ του Σάντερς, η Κορτέζ υποστήριξε τον Μπάιντεν, τονίζοντας την ανάγκη οι Δημοκρατικοί να νικήσουν τον Πρόεδρο  Τραμπ).

Οι αθώοι… Δημοκρατικοί

«Επί χρόνια οι Ρεπουμπλικανοί εκμεταλλεύονται τις φυλετικές εντάσεις για να κερδίζουν εκλογές παρότι η ατζέντα τους βλάπτει τους εργαζομένους. Αλλά τώρα ο Τραμπ ωθεί αυτή την κυνική στρατηγική προς την αποθέωσή της», γράφει ο Κρούγκμαν στη στήλη του στους The New York Times. Η διαφωνία μας με τον αμερικανό οικονομολόγο είναι ότι υπερτονίζει την ευθύνη του Τραμπ και «αθωώνει» του Δημοκρατικούς για τη στρατηγική των «φυλετικών εντάσεων». Βέβαια, ο Π. Κρούγκμαν έχει δίκιο να φοβάται τον Τραμπ. Γιατί όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ χαρακτηρίζει «ακροαριστερό» τον Μπάιντεν, φαντάζεται κανείς πόσο φασίστας είναι ο ίδιος.

Αλλά όπως γράφει η δημοσιογράφος Helen Buyniski: «Η εφημερίδα The New York Times χύνει τώρα δάκρυα για τον φασισμό – (αλλά αυτό δεν συμβαίνει) όταν οι σελίδες της έχουν χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή συναίνεσης για τους πολέμους στο εξωτερικό…». Αυτό δεν είναι το αποκορύφωμα της υποκρισίας; Διερωτάται η δημοσιογράφος και καταλήγει: «Η μαζική βία είναι αποδεκτή μόνο όταν συμβαίνει σε πολίτες εκτός των ΗΠΑ.»!

Τελικά, υπάρχει ελπίδα; Και αν ναι, που βρίσκεται;

Άντζελα Ντέηβις

Μιλώντας για τις τωρινές διαμαρτυρίες στη βρετανική εφημερίδα «The Guardian», η θρυλική ακτιβίστρια Άντζελα Ντέιβις δήλωσε αισιόδοξη: Αυτή τη φορά, κάτι έχει αλλάξει, λέει. Αυτή τη φορά, διαμαρτύρονται και οι λευκοί, που αρχίζουν να καταλαβαίνουν. «Δεν έχουμε δει ποτέ διαδηλώσεις για τόσο καιρό και τόσο μεγάλες, που να είναι τόσο πολυφυλετικές. Για αυτό πιστεύω ότι οι άνθρωποι ελπίζουν. Πριν (από τη δολοφονία του Φλόιντ) ως απάντηση στο σλόγκαν “η ζωή των μαύρων έχει αξία”, έλεγαν “μα δεν θα ‘πρεπε να λέμε, όλες οι ζωές έχουν αξία;”. Τώρα, επιτέλους, καταλαβαίνουν τη διαφορά. Ότι όσο οι μαύροι τυγχάνουν αυτής της μεταχείρισης, όσο παραμένει η βία του ρατσισμού, κανείς δεν είναι ασφαλής».

Αλλά που βρίσκεται η ελπίδα; «Βλέπω αυτούς τους νέους-λέει η Ντέηβις-, που είναι τόσο ευφυείς, που έχουν μάθει από το παρελθόν και που έχουν αναπτύξει καινούργιες ιδέες. Μαθαίνω κι εγώ πολλά από ανθρώπους που είναι 50 χρόνια μικρότεροί μου. Και για μένα, αυτό είναι συναρπαστικό. Αυτό με κάνει να θέλω να παραμείνω στον αγώνα».