ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Απόψεις Δεύτερο Θέμα

Η μεταναστευτική πολιτική επί ΣΥΡΙΖΑ. Για την αποκατάσταση της αλήθειας

Με αφορμή την τοποθέτηση υφυπουργού αποκλειστικά αρμόδιας για θέματα ένταξης μεταναστών και προσφύγων στο υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου επαναλήφθηκαν τα σχόλια περί της ανύπαρκτης ή ενίοτε και αντιμεταναστευτικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ στον τομέα αυτό, ακόμη και από καλοπροαίρετους. Με το παρόν θα προσπαθήσουμε να αποκαταστήσουμε την αλήθεια, καθώς η κριτική όχι μόνο είναι άδικη, αλλά δυστυχώς θολώνει και τα νερά σε σχέση με την επιχειρούμενη μετά τον Μάρτιο του 2020 στροφή της κυβέρνησης της Ν.Δ. πάνω στο ζήτημα.

Είναι κατανοητό ότι από μια αριστερή, τουλάχιστον εν μέρει, κυβέρνηση θα περίμενε κανείς πολύ περισσότερα από όσα έγιναν και στον βαθμό αυτό μια κριτική, εκτός από καλοπροαίρετη, θα ήταν και δίκαιη. Παρά όμως τους δισταγμούς, τις τυχόν ανακολουθίες ή και αβλεψίες, κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει το τεράστιο έργο και την ολοκληρωτική μεταστροφή τής μεταναστευτικής πολιτικής τα χρόνια από το 2015 και μετά.

Κάποιος θα πει ότι αυτό ήταν αποτέλεσμα της προσφυγικής κρίσης του 2015 – 2016 και η αλλαγή ήταν νομοτελειακή.  Όμως θα αρκούσε να συγκρίνει την πολιτική τής Ουγγαρίας με αυτήν της Ελλάδας το 2015 για να καταλάβει τη διαφορά. Εκεί χτίστηκαν τείχη, ενώ εδώ άνοιξαν πόρτες και αγκαλιές. Αν κάποιος μπορεί να καταλογίσει κάτι σ’ αυτή την πολιτική, είναι ότι μπορεί να ήταν μυωπική, επικίνδυνη ίσως ως προς τη συμπερίληψή μας στην ευρωπαϊκή κοινότητα, και το βασικό μοτίβο αυτής (Ευρώπη φρούριο) τα τελευταία περίπου δεκαπέντε χρόνια, όχι όμως ότι δεν ήταν φιλομεταναστευτική.

Άλλη εικόνα επί ΣΥΡΙΖΑ

Από την άλλη, η εικόνα της Ελλάδας ως προς το ζήτημα των μεταναστών κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει ότι άλλαξε μετά το 2015. Οι μαντίλες, τα χαρούμενα πρόσωπα μικρών προσφυγόπουλων στα λεωφορεία δεν είναι κάτι που μπορούσε εύκολα να δει κανείς πριν το 2015. Ταυτόχρονα, όλοι εμείς που υποστηρίξαμε αυτή την πολιτική τουλάχιστον πιστεύουμε εύλογα ότι τα φαινόμενα μεταναστευτικών γκέτο αποφεύχθηκαν, όσο και οι οικισμοί τύπου Μανωλάδας, όσο κι αν δεν εξαλείφθηκαν.

Ακόμη, κανείς δεν μπορεί να πει ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ παραγνώρισε τα ζητήματα ένταξης των μεταναστών και προσφύγων στην ελληνική κοινωνία. Η οριστική μάλλον τακτοποίηση του ζητήματος της ιθαγένειας των μεταναστών δεύτερης γενιάς, αλλά και η δημιουργία ενός, όσο και ατελούς, όσο και προβληματικού, πάντως πρωτόγνωρου σ’ αυτή την έκταση, συστήματος φιλοξενίας αιτούντων άσυλο στη χώρα δεν ήταν μικρά βήματα, αλλά αναγκαίες ρυθμίσεις που επανέφεραν μια κανονικότητα στη διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος μετά την εμπειρία της ακροδεξιάς – ρατσιστικής στροφής του «Ξένιου Δία» και της Αμυγδαλέζας.

Επίσης, η παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ή η χορήγηση προνοιακών επιδομάτων, όπως το Κοινωνικό Επίδομα Αλληλεγγύης, χωρίς διακρίσεις σε πρόσφυγες και μετανάστες, δεν ήταν κάτι το απλό. Ας μην νομίσει κανείς ότι οι υποβαθμισμένες συνοικίες της Αθήνας, όπου πιθανόν υπερεκπροσωπούνται οι μετανάστες, θα μπορούσαν να αποφύγουν γενικευμένες συγκρούσεις και εντάσεις αν δεν υπήρχε η ως άνω πολιτική. Ούτε επίσης θα ήταν δυνατή η πάταξη του ναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής χωρίς μια πολιτική άνευ όρων συμπερίληψης των ανθρώπων που διαμένουν δίπλα μας, ανεξάρτητα, από χρώμα, φυλή ή θρησκεία.

Αν δε κάποιος φαντάζεται ως ένταξη την πολιτική πλήρους απασχόλησης που λίγο – πολύ χαρακτήρισε ιστορικές φάσεις πριν την οικονομική κρίση των τελών της δεκαετίας του 2000 και οδήγησε σε ένταξη στην Ελλάδα της αλβανικής μετανάστευσης, θα πρέπει δυστυχώς να αποδεχθεί ότι η σημερινή πραγματικότητα, τουλάχιστον στον ευρύτερο δυτικό κόσμο, χαρακτηρίζεται από αυξανόμενη εξάρτηση από συστήματα κοινωνικής ασφάλειας. Η παροχή δε κοινωνικής ασφάλειας χωρίς διακρίσεις είναι ένα βασικό στοίχημα το οποίο θα πρέπει να κερδηθεί χωρίς τη δημιουργία νέου είδους γκέτο.

Επαναπροωθήσεις επί Ν.Δ.

Λάθη; Πολλά. Δισταγμοί; Περισσότεροι. Ανακολουθίες, επίσης. Νέα προβλήματα; Κανείς δεν θα μπορούσε να πει όχι, ιδίως μετά τη δημιουργία νέων εκρηκτικών καταστάσεων, όπως με τον εγκλωβισμό στα νησιά μεγάλου αριθμού αιτούντων άσυλο.  Όμως, από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον οποιοδήποτε πολιτικό επικεφαλής επί ΣΥΡΙΖΑ ότι παράβλεψε, αγνόησε, πόσο μάλλον ενήργησε αντίθετα στους πρόσφυγες και μετανάστες.

Αντίθετα, τέτοιες κατηγορίες το μόνο που καταφέρνουν, ίσως και αθέλητα, είναι να νομιμοποιούν την αντιμεταναστευτική πολιτική της Ν.Δ. από τον Μάρτιο του 2020 και εξής.  Όλοι ίδιοι είναι, δεξιοί κι αριστεροί, και στο βάθος δεν θέλουμε τους ξένους. Είναι έτσι όμως;

Όπου η πολιτική της Ν.Δ. ακολούθησε τη φιλομεταναστευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ (όπως στην περίπτωση των ασυνόδευτων ανηλίκων, αλλά, έστω και με ανακολουθίες, και στην προνοιακή πολιτική) στέφθηκε με επιτυχία και αξίζουν συγχαρητήρια.  Όπου η κυβέρνηση της Ν.Δ. ακολούθησε την περιοριστική μεταναστευτική πολιτική επί ΣΥΡΙΖΑ, όπως στην περίπτωση των νησιών, κατέληξε σε μια τεράστια αποτυχία. Τι απέγινε; Η ολοκληρωτική μεταστροφή τής πολιτικής εισόδου προσφύγων στη χώρα, με τα περιστατικά επαναπροωθήσεων τύπου Φαρμακονήσι να είναι πλέον μια καθημερινή πραγματικότητα.

Λύσεις χωρίς ακρότητες

Κι αν δείχνουμε μια συγκρατημένη ανοχή λόγω κορωνοϊού ή λόγω ελληνοτουρκικών σχέσεων, θα πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι το πρόβλημα δεν μπορεί να συνεχίσει να κρύβεται κάτω από το χαλί. Αν δε ο ανασχηματισμός της ελληνικής κυβέρνησης με την τοποθέτηση σε κρίσιμη θέση δεδηλωμένων αντιπάλων μιας φιλομεταναστευτικής πολιτικής είναι μια ένδειξη, τότε θα πρέπει, σαν αρχή τουλάχιστον, να αναγνωρίσουμε ότι από το 2015 κάτι άλλαξε θετικά σ’ αυτή τη χώρα.

Να λύσουμε το πρόβλημα των νησιών χωρίς να πνίξουμε τους πρόσφυγες. Αυτό είναι το ζητούμενο σήμερα και όχι να ακυρώσουμε τα όποια θετικά βήματα έγιναν και συνεχίζουν να γίνονται για μια καλύτερη κοινωνία για όλους.

 

* Ο Βασίλης Παπαδόπουλος είναι πρώην γενικός γραμματέας Μεταναστευτικής Πολιτικής επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ