ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Απόψεις Δεύτερο Θέμα

Της αντιπολίτευσης

Δεν αρκεί η σφοδρή κριτική των κομμάτων της αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση για την προτίμησή της να τοποθετεί σε υπουργικές θέσεις ανθρώπους της Ακροδεξιάς ή να ανέχεται ρατσιστικά παραληρήματα από βουλευτές της -Μπογδάνος: το όνειδος. Η κοινωνία έχει σχεδόν αποδεχτεί αυτό το «καθεστώς» και δεν φαίνεται να πολυσκοτίζεται -όταν ψήφιζε, περίπου ήξερε τι ακριβώς ψήφιζε μια και απογοητεύτηκε από την αριστερή διακυβέρνηση [κάτι ξεχωριστό περίμενε από την τελευταία προφανώς]. Το να αποκαλείς ετούτη την κυβέρνηση ακροδεξιά δεν έχει νόημα, τη στιγμή που τα δικά σου ποσοστά παραμένουν κολλημένα σε χαμηλό ύψος. Κάπου αλλού πρέπει να εστιάσουν την κριτική τους οι της αντιπολίτευσης ή τουλάχιστον να προσπαθήσουν να δείξουν ότι έχουν στο οπλοστάσιό τους όπλα ικανά να ανακουφίσουν πραγματικά την ελληνική κοινωνία.

Η πανδημία μάς έκανε ακόμη πιο συντηρητικούς [διότι συντηρητική είναι σήμερα η κοινωνία, μη γελιόμαστε] και αυτό κάνει ακόμη πιο δύσκολο το έργο της αντιπολίτευσης. Ο συντηρητισμός είναι εθισμός στην κακογουστιά και την απώλεια σκέψης και αντίστασης στα κακώς κείμενα. Τι λόγο να βρει και να χρησιμοποιήσει για να αναστατώσει έστω, δεν λέω να ανατρέψει, τον συντηρητισμό μας αλλά και την αδράνειά μας απέναντι στα τόσο οχληρά και αντιδημοκρατικά της (ακρο)δεξιάς κυβέρνησης; Για να ξυπνήσει η κοινωνία πρέπει πρώτα να ξυπνήσουν εκείνοι που, υποτίθεται, την εκπροσωπούν.

Με κραυγές δεν βλέπουμε προκοπή ούτε με ανέξοδες εξαγγελίες για δήθεν κοινωνική δικαιοσύνη. Χρειάζεται μάλλον μια στεγνή αυτοκριτική από την κυβερνήσασα Αριστερά, μια ειλικρινής ομολογία των παθών [λαθών ήθελα να γράψω] και αβλεψιών της ώστε να την αποδεχτεί η κοινωνία και να της δείξει [πάλι] εμπιστοσύνη. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται βέβαια στα τηλεοπτικά κανάλια και στο καφενείο της Βουλής, αλλά σε κοινωνικούς χώρους περισυλλογής και σύγκρουσης ιδεών, παραγωγής πολιτικής σκέψης. Εχουν προνοήσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης να δημιουργηθούν τέτοιοι χώροι; Οχι δεξαμενές σκέψεις απλώς, χώροι προβληματισμού και διαλόγου. Γίνεται διάλογος μεταξύ διαφωνούντων; Μήπως γίνεται μεταξύ συμφωνούντων;

Δεν λέω να μην κατακρίνεται με δύναμη η ακροδεξιά πλέον κυβέρνηση, αυτό δα έλειπε, φαίνεται όμως αυτό να μην την πτοεί και να μην την ενοχλεί, παρά μόνο για τους τύπους και την περίφημη πίστη όλων τάχα στα δημοκρατικά ιδεώδη. Κάπως πρέπει να αντιληφθεί η κοινωνία (πώς;) ότι αυτοί που μας κυβερνάνε είναι ακατάλληλοι να διευθύνουν τη χώρα και επικίνδυνοι για το μέλλον της, ακριβώς διότι εξυπηρετούν ολιγάρχες και επιχειρηματίες φίλους και αδιαφορούν παντελώς για την τύχη των ασθενών στρωμάτων της κοινωνίας -είναι κραυγαλέα αυτή η αδιαφορία. Να γίνει απολύτως κατανοητό ότι άνθρωποι που υπηρετούν με πείσμα το κεφάλαιο ποτέ δεν θα δείξουν ενδιαφέρον για την πλέμπα [έτσι μας βλέπουν κι έτσι μας αντιμετωπίζουν]. Εχουμε αποδεχτεί αυτόν τον απαράδεκτο, αισχρό και επαίσχυντο χαρακτηρισμό; Θα ήμασταν άξιοι της μοίρας μας, αλλά δεν είναι έτσι…