ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Απόψεις Δεύτερο Θέμα

ΑΡΗΣ ΣΠΟΥΡΔΑΛΑΚΗΣ: H ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Οι παράλληλοι μονόλογοι που δίνουν και παίρνουν το τελευταίο διάστημα σχετικά με το μέλλον της Αριστεράς φαίνεται να αγνοούν μερικά σημαντικότατα σημεία, τα οποία και θα επιχειρήσω να παραθέσω:
H μεγάλη πλειοψηφία των μελών του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να θέλει τον πρόεδρο του κόμματος στη θέση του. Παράλληλα, είναι φυσικά υπέρ του ανοίγματος σε ψηφοφόρους που παραδοσιακά ανήκουν στην κεντροαριστερά, στο κέντρο ή ακόμα και στον συντηρητικό χώρο. Η Αριστερά, άλλωστε, ως δύναμη κοινωνικού μετασχηματισμού, αναγκαστικά θέλει να καταστήσει τις αξίες της αλλά και τις πολιτικές της πλειοψηφικές. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, η μεγάλη πλειοψηφία των μελών του ΣΥΡΙΖΑ δεν ζηάει από κανένα στέλεχος που έρχεται κοντά μας πιστοποιητικά “πρότερου έντιμου βίου”, αντίθετα χαίρεται όταν κάποιος/α που στο παρελθόν ήταν σε άλλο πολιτικό χώρο έρχεται μαζί μας σε αυτό το δύσκολο και ωραίο ταξίδι για τη ριζική αλλαγή της κοινωνίας προς το καλύτερο.
Ταυτόχρονα με τα παραπάνω, τα περισσότερα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνονται ότι ίσως το να χαράζουν στρατηγική στελέχη που έδιωξαν τους ψηφοφόρους από τον παλιό τους πολιτικό χώρο να μην είναι ο βέλτιστος τρόπος να πραγματοποιηθεί το άνοιγμα. Καταλαβαίνουν τι σημαίνει το να απευθύνεσαι σε ψηφοφόρους της κεντροαριστεράς, του κέντρου ή του συντηρητικού χώρου με πρόσωπα που πολλές φορές τους έκαναν να γυρίσουν την πλάτη στα κόμματα που στο παρελθόν υποστήριζαν.
Με λίγα λόγια, οι περισσότεροι/ες καταλαβαίνουμε πως είναι επιτρεπτές και θεμιτές όλων των ειδών οι τακτικές κινήσεις για να μπορέσουμε να υπερισχύσουμε. Με μια σημαντική προϋπόθεση η οποία για την ώρα λείπει: Να έχουμε σαφές στίγμα ως πολιτική δύναμη. Χωρίς αυτό, κάθε τακτική κίνηση κινδυνεύει να γίνεται αντιληπτή ως στρατηγική επιλογή με αποτέλεσμα να μοιάζουμε σαν πλεούμενο που αλλάζει διαρκώς όχι απλώς πορεία, αλλά και προορισμό.
Με βάση τα παραπάνω, βαρύγδουπες δηλώσεις είτε εγωιστικών αποχωρήσεων επειδή “το κόμμα έχει πια τελειώσει” είτε από την άλλη κενών τσαμπουκάδων που μιλούν δήθεν εξ ονόματος του προέδρου ή κάποιας φαντασιακής “πραγματικής πλειοψηφίας” ψηφοφόρων, ακούγονται εντελώς βερεσέ. Η μάχη της επόμενης περιόδου άλλωστε δεν είναι για το ποια τάση, ομάδα ή παρέα θα επικρατήσει στην εσωκομματική νομή εξουσίας εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Αφορά το χαμένο του στίγμα, τον φάρο που θα δώσει σήμα στην κοινωνία πως εμείς είμαστε η πολιτική δύναμη που θα την βγάλει ξανά από το αδιέξοδο.
Άλλωστε, όσο εμείς συνεχίζουμε να θέτουμε τα λάθος ερωτήματα, η κοινωνία θα βυθίζεται στο βούρκο του καθεστώτος ψεμάτων που έχουν περίτεχνα στήσει ΜΜΕ και Κυβέρνηση, ενώ παράλληλα δεν έχει χρόνο και δυνάμεις να σταθεί και να σκεφτεί λίγο παραπάνω για την πολιτική, αφού κοιτάζει να δει πώς θα επιβιώσει στις συμπληγάδες της κυβερνητικής ανευθυνότητας σχετικά με την πανδημία και της επερχόμενης οικονομικής καταστροφής που μας έχει αποδείξει κατ’επανάληψη πλέον ότι προκαλεί ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός.