ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Απόψεις Δεύτερο Θέμα

ΕΝΑ «ΟΠΩΣ» ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ

Του Γιώργου Μπλάνα

«Μετά τον Κοροναϊό δεν θα είμαστε ποτέ πια όπως πριν από τον Κοροναϊό!» Αυτή η φράση, που επαναλαμβάνεται μ’ έναν καθόλου διακριτικό, αν και κάπως επιτηδευμένα χαμηλό, τόνο από τα avatars της τηλεοπτικής πραγματικότητας, δεν μπορεί -όπως κάθε φράση άλλωστε- να μην απαντά σ’ ένα ερώτημα ήδη διατυπωμένο στην γλώσσα των φόβων και των επιθυμιών μας.

Δηλαδή σε μιαν αόριστη, ελαστική μορφή της γλώσσας της πραγματικότητας. Πρόκειται για κάτι τρομακτικό. Βρισκόμαστε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μπροστά στην πύλη μιας εικονικής κόλασης, όπου ο Κέρβερος είναι στραμμένος προς το μέρος μας, δείχνοντας με δόντια κοφτερά και μάτια φλογισμένα πως δεν θα μας αφήσει να μπούμε – ενώ ο πραγματικός ρόλος του μυθικού σκυλιού είναι να μην αφήνει τους νεκρούς να βγουν.

Αλλά πως θα μπορούσε κανείς να δείξει την εφιαλτική μορφή του από πίσω; Ο Κέρβερος οφείλει να μας κοιτάζει. Έτσι και η τρομακτική φράση «Μετά τον Κοροναϊό δεν θα είμαστε ποτέ πια όπως πριν από τον Κοροναϊό!» μας γαυγίζει μόνο και μόνο επειδή δεν θα ήταν για μας παρά μια κοινοτοπία, αν γαύγιζε το ερώτημα, που θα επιχειρούσε να δραπετεύσει από το σκοτεινό βασίλειο των σημασιών. Απαντάμε, για να καταστείλουμε το ερώτημα.

Και το καταφέρνουμε εν πολλοίς, μετατρέποντας την σχέση του Κέρβερου του παρελθόντος με το μέλλον σε σχέση του παρόντος με το ζωντανό μέλλον. Εκείνο το «όπως» της εμβληματικής φράσης του καιρού μας, φανερότατο στην απόλυτα φυσική εκφώνησή του -όπως το περίφημο Κλεμμένο Γράμμα του E. A. Poe, καν δεν ακούγεται.

Η φράση γίνεται απλά: «Μετά τον Κοροναϊό δεν θα είμαστε ποτέ πια πριν από τον Κοροναϊό!» Κάτι που το ξέρει κάθε παιδί, ακόμα και πριν αποκτήσει γλώσσα. Τίποτα, δηλαδή. Σιωπή μεταμορφωμένη σε απουσία νοήματος.

Κι αυτό, όταν εκείνο που διακυβεύεται μέσα στην φράση είναι ακριβώς εκείνο το «όπως». Πώς ήμασταν πριν τον Κοροναϊό και δεν θα είμαστε μετά;

Αν δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πώς ακριβώς ήμασταν, τι μπορούμε να περιμένουμε; Αν αυτό το αόριστο που περιμένουμε καινοτομεί ως προς αυτό που είμαστε τώρα, μπορεί κάλλιστα να είναι οτιδήποτε.

Και φυσικά κάτι πολύ πριν το πριν από τον Κοροναϊό. Ή θα σκεφτούμε βαθιά το ερώτημα στο οποίο απαντάει η εμβληματική φράση του παρόντος μας ή θα δεχθούμε οτιδήποτε, αρκεί να κρατηθούμε ζωντανοί – μια πρακτική πολύ πριν το πριν, όπως όλοι γνωρίζουμε.

Η μεγάλη δυσκολία: Το ερώτημα είναι «Μετά τον Κοροναϊό, θα μπορούμε να ρωτάμε αν μετά τον Κοροναϊό είμαστε όπως πριν τον Κοροναϊό;».