ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Απόψεις Πρώτο Θέμα

“Λάμπουσα και Κανάλα μου και Παραπορτιανή μου …”

 

“Ο μικρός ναυτίλος ” δεν μπορούσε παρά να χαιρετίσει την πιο κοινωνική αγία, την Παναγία . Η πιο κοινωνική αφού με τους προσδιορισμούς της οριοθετεί την ανθρωπογεωγραφία του τόπου και η Κοίμηση της γίνεται αφορμή για πανηγύρι απ’ άκρη σ’ άκρη στον ελλαδικό χώρο και όχι μόνο …

Γιορτάζεται και τιμάται η “κυρά των αμπελιών” αυτή που “κρατά τα πέλαγα στην ποδιά της ” κι ενώ είναι “βασίλισσα ” παράλληλα μεσολαβεί σκεπάζει,,καρτερεί, υπομένει ,υποφέρει, έχει κατανόηση γιατί είναι μάνα … Είναι η μάνα του Χριστού, μάνα του Πιλάτου, μάνα του ληστή, του καταδότη, του καταζητούμενου είναι η μάνα του θύτη και του θύματος …. “Πάντων θλιβομένων ἡ χαρά, καί ἀδικουμένων προστάτις, καί πενομένων τροφή, ξένων τέ παράκλησις…”

Ένα σύμβολο που ξεπερνά τη θρησκευτική διάσταση και γίνεται στίχος στον Βάρναλη και στον Ρίτσο, όπως και στους υμνωδούς… Μάνα για ένθεους και άθεους μια μάνα με κατανόηση και αγάπη που θέλει να κρύψει τον γιο της: “πού να σε κρύψω γιόκα μου να μη σε βρίσκουν οι κακοί”, μια μάνα που όπως όλες αναρωτιέται :”τριάντα χρόνια παιδί μου δε σ’έμαθα ακόμα” που ξέρει πως χίλιες φορές “να γεννηθείς τόσες θα σε σταυρώσουν ” αλλά δε σταματά να ονειρεύεται και να νοιάζεται για την υγεία και την ευτυχία του παιδιού της: “Ένα κόκκινο σπίτι σ’ αυλή με πηγάδι ….νοικοκύρης καλός να γυρνάς κάθε βράδυ”…

Η Παναγία είναι αγαπητή γιατί δεν είναι καταδεκτική ,δεν είναι ανεχτική ,δεν είναι κοσμοπολίτισσα, είναι απλά μια μάνα που αφήνει τον γιο της να πάρει τον δρόμο του αλλά εκείνη κάνει όνειρα, όνειρα τόσο απλά όσο ένα τσαμπί σταφύλι, ένα σπιτάκι, παιδιά να τρέχουν άντε και μια τσαμπούνα για τη γιορτή, για την ώρα της χαράς της ξεκούρασης, και του γλεντιού …

Έτσι καθημερινά και ανθρώπινα γιατί όπως λέει ο Κώστας Μόντης “Τώρα έχουμε, Παναγιοτάτους, Παναγία μου. Τώρα έχουμε υπερθετικούς βαθμούς. Κι εσένα σ’ αφήσαμε στο θετικό βαθμό!”