ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Απόψεις Δεύτερο Θέμα

Νίκος Χατζηγιαννάκης / «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ»;

 

Μόλις «τολμήσει» ο Τσίπρας να υποσχεθεί κάτι υπέρ των πολλών, όπως έκανε και θα συνεχίσει να κάνει ενόψει εκλογών, ορμούν πάνω του αμέτρητα κυβερνητικά και μιντιακά γεράκια και Κασσάνδρες, χωρίς καν να περιγράψουν τις προτάσεις του.

Τα  ερωτήματα καρμπόν και προαποφασισμένα. «Λεφτά υπάρχουν, πόσο κοστίζουν τα μέτρα, αντέχει η οικονομία»;

Οι  τρομοκρατικές «προβλέψεις» γνώριμες από παλιά. «Θα πέσουμε στα βράχια, θα ξανάρθει η τρόικα, θα  χτυπήσουν οι αγορές, θα φύγουν οι επενδυτές, λεφτόδεντρα δεν υπάρχουν».

Η «περιποίηση» Τσίπρα επίσης διαχρονική. «Αναξιόπιστος, λαϊκιστής, ανεύθυνος, ανήξερος».

Πάλι καλά που του επιτρέπουν και μιλά ακόμα.

Η ηχηρή αυτή απόρριψη θα πρέπει εύλογα  να γεννά στους αναποφάσιστους και τους οπαδούς του «όλοι ίδιοι είναι» την περιέργεια και το κίνητρο να μελετήσουν  τις προτάσεις και το σκεπτικό τους.

Είναι βέβαιο ότι εκεί θα συναντήσουν πολλά θέλω τους και θα αντιληφθούν  τις αιτίες των αντιδράσεων.

Δεν πρωτοτυπούν οι κατήγοροι,  παλιά τους τέχνη κόσκινο  η απαξίωση, συσκότιση και διαστρέβλωση των λόγων και έργων Τσίπρα.

Τα επιδόματα και παροχές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ήταν ξεροκόμματα και φιλοδωρήματα, σήμερα τα δελτία και κουπόνια συσσιτίου και μετακίνησης είναι  μάνα εξ ουρανού και ο Μητσοτάκης Μωυσής και καλός Σαμαρείτης.

Τότε τα επιδόματα ήταν αντιαναπτυξιακά, σήμερα λαδώνουν άντερα και βουλώνουν τρύπες.

Τότε η 13η σύνταξη ήταν κολοβή και προδοτικό αντάλλαγμα με την τρόικα, σήμερα που την κατάργησαν είναι μια ηλιόλουστη ημέρα.

Τότε τα καταναγκαστικά πλεονάσματα του  μνημονίου  ήταν «ματωμένα», τα σημερινά, χωρίς τον κορσέ της τρόικας, είναι καλοδεχούμενα.

Τότε η υπεραπόδοση φόρων κατάστρεφε τη μεσαία τάξη,  η σημερινή επιδρομή των έμμεσων φόρων της ακρίβειας είναι λόγος πανηγυρισμών.

Πολλά παράδοξα συμβαίνουν στη χώρα των λωτοφάγων.

Για αρκετούς, η οικονομική κρίση ξεκίνησε το 2015 επί ΣΥΡΙΖΑ κι όχι το 2009.

Τους έκαναν να ξεχάσουν ποιοι, πότε και πως χρεοκόπησαν τη χώρα, φέρνοντας τα μνημόνια και κατηγορούν αυτούς που, παρά τα λάθη ή τις αυταπάτες τους, τη ξελάσπωσαν, νοικοκύρεψαν τα οικονομικά, τερμάτισαν τα μνημόνια και άφησαν μαξιλάρι ασφάλειας 37 δις.

Μέχρι και  τηλεορασόπληκτοι συνταξιούχοι ξέχασαν ποιες κυβερνήσεις τους μακέλεψαν.

Ένας τεράστιος προπαγανδιστικός μηχανισμός έκανε και κάνει το μαύρο άσπρο.

Οι σκορποχέρηδες και καταχρεωμένοι κουνούν το δάχτυλο στους συνετούς νοικοκύρηδες που δεν έβαλαν χέρι στο μέλι.

Στο αρχικό ερώτημα, αν υπάρχουν  λεφτά, το καθεστώς Μητσοτάκη γράφει και σβήνει.

Λεφτά υπάρχουν για απευθείας αναθέσεις (8 δις), έμμεσες επιδοτήσεις υπερκερδών των καρτέλ ενέργειας,  εργολαβίες που λυμαίνονται το Δημόσιο, διορισμούς στρατιών γαλάζιων golden boys με υπερδιπλάσιους μισθούς,  γιγάντωση του αριθμού μετακλητών υπαλλήλων,  υπέρογκους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, την πανεπιστημιακή αστυνομία, τις λίστες ντροπής  Πέτσα, το τεράστιο κόστος  ιδιωτικοποίησης της επικουρικής ασφάλισης  κοκ.

Λεφτά μάλλον «περισσεύουν» αφού μειώνονται συνεχώς οι φόροι των πλουσίων (συντελεστές φόρου, μερίσματα, γονικές παροχές μεγάλων περιουσιών, συμπληρωματικός ΕΝΦΙΑ κλπ), αποδεσμεύονται καταθέσεις και θυρίδες υπόδικων μεγαλοοφειλετών Δημοσίου, κλείνουν λιγνιτικές μονάδες, δεν εισπράττονται εκατομμύρια τελών αδειών τηλεοπτικών σταθμών, λιμνάζουν κομματικά δάνεια 600 εκατ. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ,   κουρεύονται ή ρυθμίζονται ευνοϊκά δάνεια μεγαλόσχημων, με τα τραπεζικά στελέχη να απολαμβάνουν δικαστική ασυλία κλπ.

Αντίθετα, λεφτά δεν υπάρχουν για 13η σύνταξη και αναδρομικά συνταξιούχων,  αυξήσεις μισθών,  ενίσχυση του κοινωνικού κράτους (Υγεία, Παιδεία, κοινωνική πρόνοια, πολιτική προστασία), μειώσεις φόρων στα καύσιμα και τρόφιμα, επαρκείς αποζημιώσεις από θεομηνίες και καταστροφές, ελάφρυνση χρεών μικρομεσαίων επιχειρηματιών λόγω πανδημίας, ενίσχυση ελεγκτικών μηχανισμών και ανεξάρτητων αρχών κλπ.

Λεφτά φυσικά περνούν πολλά από τα χέρια της κυβέρνησης  από:

-Το ξεπούλημα νευραλγικών δημόσιων επιχειρήσεων (ΔΕΗ, ΛΑΡΚΟ, φυσικό αέριο, τρένα,  κλπ), που ,συν τοις άλλοις,  περιορίζει της δυνατότητες παρέμβασης του κράτους.

-Τα 37 δις που άφησε η προηγούμενη κυβέρνηση, χωρίς τα οποία θα βιώναμε ήδη συνθήκες ανθρωπιστικής καταστροφής.

-Το δημόσιο δανεισμό (η κυβέρνηση αύξησε το δημόσιο χρέος από 331 δις το 2019 σε 394 δις σήμερα, μεταφέροντας το  βάρος στο μέλλον).

-Τα υπερέσοδα κυρίως  από άδικους έμμεσους φόρους λόγω της ακρίβειας, που επιβαρύνουν δυσανάλογα τα λαϊκά στρώματα.

-Τα 80 δις του προγράμματος ΕΣΠΑ  και του ταμείου ανάκαμψης και ανθεκτικότητας της ΕΕ, που άρχισαν να μοιράζονται αποκλειστικά στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, χωρίς να διαχέονται στην κοινωνία.

Αυτός, κατά πολλούς, φαίνεται να είναι και ο λόγος ματαίωσης των πρόωρων εκλογών.

Η βασική έγνοια της κυβέρνησης δεν είναι τα λεφτά αλλά σε ποιους θα πάνε.

Εκατό μεγάλες οικογένειες τα θέλουν όλα δικά τους, ίσα που προλαβαίνει να ξεπληρώσει ακόμα κάποια γραμμάτια στους ισχυρούς φίλους της ή να περάσει νόμους που θα δυσκολέψουν το έργο της επόμενης κυβέρνησης.

Υπό τις συνθήκες αυτές, το ζητούμενο για μια προοδευτική κυβέρνηση δεν είναι τόσο η αναζήτηση λεφτόδεντρων (τα λεφτά δεν είναι απεριόριστα και ο δημόσιος δανεισμός με επιτόκια 5% απαγορευτικός), όσο το ξερίζωμα των κλεφτόδεντρων και η συνετή διαχείριση, ώστε να σταματήσει το πάρτι του γαλάζιου κομματικού κράτους και να διαχυθεί  δίκαια στην κοινωνία ο παραγόμενος πλούτος.

Η σημερινή κυβέρνηση υπήρξε πολλαπλά τυχερή. Η πανδημία  ανέστειλε την πολιτική και  καθήλωσε το λαό και τις αντιδράσεις του, ενώ μαζί με τον πόλεμο της πρόσφεραν το «άλλοθι» αποποίησης ευθυνών.

Επιπλέον παρέλαβε μια χώρα σε τροχιά σταθερότητας, με γεμάτα ταμεία, χωρίς μνημόνια και με καθαρό ορίζοντα αποπληρωμής χρέους ενώ ταυτόχρονα διακόπηκαν οι σκληροί δημοσιονομικοί κανόνες της ΕΕ λόγω της πανδημίας, δίνοντας της ελευθερία κινήσεων.

Όλα αυτά τα αξιοποίησε για να διευρύνει τις ανισότητες και να στήσει ένα αλαζονικό και αυταρχικό καθεστώς φόβου, αυθαιρεσίας, τοξικότητας, ενοχοποίησης της κοινωνίας και ασφυκτικού ελέγχου όλων των αρμών του κράτους, στηριγμένο στην εξοργιστική μονοφωνία των συστημικών ΜΜΕ.

Το μέγα σκάνδαλο παρακολούθησης τηλεφώνων  και η κυνική προσπάθεια συγκάλυψης του είναι το τελευταίο σκαλοπάτι εξαχρείωσης και ξεπεσμού της.

Το πρόβλημα πια ξεπερνά κόμματα και ηγεσίες, η καυτή πατάτα βρίσκεται στα χέρια του λαού.

Φτάνει να θυμηθεί στους επόμενους μήνες το ακροτελεύτιο άρθρο του συντάγματος ότι η εφαρμογή του επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.