ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Απόψεις

Οι “ΜΚΟ” το “φαγοπότι”, οι αντιδράσεις και το παράδοξο

Μια αντίληψη που είναι αρκετά διαδεδομένη σε κάποιους κύκλους συμπολιτών μας είναι, ότι για το “προσφυγικό ευθύνονται οι ΜΚΟ”. …“Είναι πολλά τα λεφτά και έχουν συμφέρον να το συντηρούν για να τα κονομάνε”. Αυτό πάνω – κάτω το “αφήγημα” που υπάρχει στο μυαλό τους και συζητάνε μεταξύ τους στις καφετέριες και τους καφενέδες.

Σε συνέχεια μάλιστα αυτής της αντίληψης, αυτοί οι συμπολίτες μας βλέπουν όσους/ες αλληλέγγυους/ες, άτομα ή ομάδες, εμπλέκονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην στήριξη των προσφύγων, ως κάποιους που το κάνουν  γιατί “αυτή η υπόθεση έχει ψωμί”“τρώνε από εκεί” κλπ… κλπ…

Είναι αλήθεια ότι η διαχείριση των προσφυγικών ροών έχει ένα τεράστιο κόστος. Διακινούνται σημαντικά ποσά και σε τελική ανάλυση έχει δημιουργηθεί μια “οικονομία του προσφυγικού”, δηλαδή ένας οικονομικός τομέας που απλώνεται σε όλο τον κόσμο και σε αυτόν απασχολούνται εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι.

Ομως, είναι εξίσου αλήθεια ότι το “προσφυγικό” και γενικά των ζήτημα των μετακινήσεων των πληθυσμών, είναι ένα τεράστιο, παγκόσμιο, ζήτημα, που τις αιτίες του, κάποιος, μάλλον, πρέπει να τις αναζητήσει αλλού και όχι στη “δράση των …διαφόρων ΜΚΟ”.

Είναι δηλαδή, κουτό, κάποιος να ισχυρίζεται ότι τα, πάνω από 60 εκατ. πρόσφυγες που υπάρχουν σε όλο τον κόσμο, οφείλονται “στις …ΜΚΟ” και όχι στους πολέμους, την πείνα κλπ…

Οι ΜΚΟ

Στον τομέα αυτόν δραστηριοποιούνται οργανώσεις – κολοσσοί (όπως είναι ο Ερυθρός Σταυρός, η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ), αλλά και άλλες φιλανθρωπικές, ή αυτού του χαρακτήρα μεγάλες οργανώσεις, πολλές από τις οποίες τις γνωρίσαμε και εμείς όλο το προηγούμενο διάστημα (Γιατροί του Κόσμου, IRC, Charitas κλπ…).

Υπάρχουν και μικρότερες οργανώσεις, οι οποίες αρκετές φορές λειτουργούν ως “υπεργολάβοι” των μεγάλων οργανισμών, αναλαμβάνοντας επιμέρους έργα, στο πλαίσιο της διαχείρισης μιας κρίσης που και αρκετές από αυτές τις συναντήσαμε το προηγούμενο διάστημα.

Το κίνημα αλληλεγγύης

Εκτός όμως από τις, μικρές ή μεγάλες, ΜΚΟ, η πρόσφατα προσφυγική κρίση, ξεσήκωσε και ένα τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Υπολογίζεται ότι, ειδικά από το εξωτερικό, είναι πάνω από 50.000 όσοι/ες την περίοδο της μεγάλης μετακίνησης των προσφύγων, βρέθηκαν μόνο στη Λέσβο προκειμένου να δώσουν, σε οποίον τομέα μπορούσε ο κάθε ένας και η κάθε μια την βοήθειά τους.

Οσοι/ες συμμετείχαν σε αυτό το τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης (Ελληνες ή ξένοι), κάλυπταν τα έξοδα της παραμονής τους στο νησί μας, αλλά και τα έξοδα των υλικών και ότι άλλο χρειάζονταν, κυρίως  από δωρεές και μικροποσά, τα οποία συνέλεγαν είτε από διάφορες αλληλέγγυες συλλογικότητες είτε αξιοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Επιπλέον, είναι γεγονός, ότι μόλις η μεγάλες ροές σταμάτησαν, η συντριπτική πλειοψηφία των αλληλέγγυων ανθρώπων, σταμάτησε να έρχεται στο νησί. Σήμερα πλέον, οι συντριπτική πλειοψηφία των “ξένων” αλλά και οι Ελληνες που δραστηριοποιούνται στον τομέα εδώ στη Λέσβο, είναι συνεργάτες ή εργαζόμενοι, σε διάφορες ΜΚΟ.

Οι αντιδράσεις για τις ΜΚΟ και το παράδοξο…

Είναι αξιοπερίεργο το γεγονός, ότι, όσοι/ες έχουν το “αφήγημα της ευθύνης των ΜΚΟ” για το προσφυγικό σαν την αιτία της ύπαρξης του προσφυγικού, όταν αναφέρονται σε αυτές ΔΕΝ έχουν υπόψη τους τις μεγάλες οργανώσεις, αλλά κυρίως το κίνημα αλληλεγγύης. Με άλλα λόγια και από την πρώτη στιγμή, αυτό που διάφοροι, τοπικοί, κύκλοι, στοχοποίησαν, δεν ήταν οι μεγάλοι διεθνείς οργανισμοί, αλλά οι αλληλέγγυοι που ήλθαν από την Ελλάδα ή το εξωτερικό!

Έτσι, ενώ οι μεγάλες οργανώσεις, όπως η Υπατη Αρμοστεία, ή η IRC έγιναν συνομιλητές και συνεργάτες με αρκετούς τοπικούς φορείς, τα πυρά στράφηκαν κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, στο κίνημα αλληλεγγύης.

Είναι σε όλους και σε όλες γνωστές οι δυσκολίες που συναντούσαν στην δράση τους τα μέλη του Πλάτανου, μια ελληνική συλλογικότητα στη Συκαμιά που για σχεδόν ένα χρόνο βοηθούσαν τους πρόσφυγες να προσεγγίζουν την ακτή  και παρείχαν την πρώτη στήριξη, στην περιοχή της Συκαμιάς, ή ακόμα και οι περιπέτειες των Ισπανών ναυαγοσωστών, που με κίνδυνο της ζωής τους έβγαζαν τους πρόσφυγες από τη θάλασσα.

Είναι εμφανές, ότι αυτή η στοχοποίηση του κινήματος αλληλεγγύης έγινε για δύο βασικούς λόγους:

Ο πρώτος, που αφορά κυρίως την στοχοποιησή του από τις μεγάλες οργανώσεις, ήταν ότι, στην πράξη, το κίνημα αλληλεγγύης αποδείχτηκε πολύ πιο αποτελεσματικό από τις μεγάλες οργανώσεις, με πολύ μικρότερο, μάλιστα, κόστος. Με άλλα λόγια, στηριζόμενο κυρίως στην εθελοντική προσφορά και την συλλογή, είτε δωρεάν είτε με μικρό κόστος των διαφόρων υλικών και μέσων που χρειάζονταν, τους “χάλαγε τη σούπα”.

Ο δεύτερος, που αφορά κυρίως τις τοπικές αντιδράσεις είναι καθαρά πολιτικός, ιδεολογικός, αλλά και οικονομικός στο βάθος του. Διάφορα ξενοφοβικά στοιχεία, έβλεπαν στην δράση του κινήματος αλληλεγγύης, αυτό που οι ίδιοι όχι μόνο δεν ήθελαν να κάνουν αλλά αντίθετα να εξαλείψουν: Ανθρώπους από όλη την Ελλάδα και τον κόσμο, να έρχονται να στηρίξουν, άλλους ανθρώπους, δηλαδή τους πρόσφυγες, που αυτά τα ξενοφοβικά στοιχεία, θεωρούσαν ότι έρχονται εδώ, προκειμένου, ούτε λίγο ούτε πολύ να αλώσουν το νησί!

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι ακόμα και σήμερα οι, όποιες ξενοφοβικές φωνές υπάρχουν στο νησί μας, όταν μιλάνε για “μάσα” δεν έχουν στο μυαλό τους, την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, ή κάποια άλλη, από τις μεγάλες οργανώσεις που έχουν μείνει. Κυρίως μιλάνε και δείχνουν το τοπικό κίνημα αλληλεγγύης!

Συμπερασματικά και να μην μπερδεύουμε τα πράγματα.

Είναι γνωστό και μάλιστα από παλιά, ότι στην διαχείριση κάθε μεγάλης κρίσης, ανθρωπιστικής, προσφυγικής κλπ, εμπλέκονται και διάφορες διεθνείς ΜΚΟ, αναλαμβάνοντας αντίστοιχα συμβόλαια από μεγάλους διεθνείς οργανισμούς (ΟΗΕ, Ευρωπαϊκή Ένωση κλπ)

Είναι επίσης γνωστό, ότι στην κορύφωση αυτών των κρίσεων, μπορεί και να υπάρξει ένας ιδιότυπος ανταγωνισμός ανάμεσά τους, γιατί αυτές οι μεγαλύτερες ή μικρότερες οργανώσεις, εξασφαλίζουν την ύπαρξη τους και την αναπαραγωγή τους, μέσα από τους οικονομικούς και άλλους πόρους που καταναλώνουν

Είναι όμως κουτό, το να πιστεύει κάποιος/α ότι η ύπαρξη αυτών των οργανώσεων παράγει την κρίση (ανθρωπιστική ή προσφυγική). Στην πραγματικότητα αυτές οι οργανώσεις υπάρχουν και θα υπάρχουν, για όσο διάστημα θα υπάρχουν πόλεμοι, πείνα και δυστυχία. Τα υλικά δηλαδή που παράγουν ανθρωπιστικές και προσφυγικές κρίσεις.

Αυτές οι οργανώσεις, συνήθως, αναθέτουν με υπεργολαβίες, σε μικρότερες οργανώσεις μέρος των συμβολαίων που έχουν αναλάβει, για επιμέρους έργα σε κάθε περιοχή

Στην διαχείριση της, μια ανθρωπιστική ή προσφυγική κρίση, δημιουργεί και οικονομικό αποτέλεσμα, δημιουργεί θέσεις εργασίας, νέους “κύκλους εργασιών”. Είναι παράλογο να ισχυρίζεται κανείς ότι αυτό “δεν έπρεπε να γίνεται”.  Είναι, όμως, άλλης τάξης συζήτηση, το εάν, στην διαχείριση αυτών των κρίσεων, θα έπρεπε να εμπλέκονται αυτές οι οργανώσεις.

Το σημαντικότερο:

Η πρόσφατη προσφυγική κρίση έβαλε, για πρώτη φορά ίσως στην παγκόσμια ιστορία ένα νέο υπόδειγμα διαχείριση της, τουλάχιστον στις πρώτες φάσεις της: Την εμπλοκή σε αυτή, με διάφορους τρόπους, του κινήματος αλληλεγγύης.

Ενός κινήματος με σαφή πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά, με ελληνική και διεθνή διάσταση που μάλιστα στην πράξη από πολλές απόψεις εμφανίστηκε πιο αποτελεσματικό από τους “επαγγελματίες του είδους”

Μάλιστα κάτι που δεν είναι καθόλου τυχαίο, αυτό το κίνημα αλληλεγγύης, εκδηλώθηκε στην Ελλάδα, μια χώρα που έχει την πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην ιστορία της Ε.Ε.

Τέλος:

Οι διάφοροι,τοπικοί ή κεντρικοί, κύκλο, όταν αναφέρονται σε “φαγοπότι” και “ΜΚΟ”, δεν δείχνουν τις μεγάλες οργανώσεις, με τις οποίες, πολλές φορές συζητούν, συνάπτουν συμφωνίες και συνευρίσκονται. Το κίνημα αλληλεγγύης δείχνουν, γιατί το θεωρούν εμπόδιο στο να πείσουν (αυτοί οι τοπικοί και κεντρικοί κύκλοι) ότι “πρέπει να φοβάσαι τον πρόσφυγα”, τον “ξένο” τον “διαφορετικό”

Διαβάστε επίσης: