ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Απόψεις Δεύτερο Θέμα

Προσβάλλοντας τη φύση και τον άνθρωπο

Τάσος Τσακίρογλου

Η δίδυμη κρίση των ημερών μας που ρίχνει βαριά τη σκιά της στην καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων συνίσταται σε μια διπλή ύβρι στην οποία έχει υποπέσει ο βιομηχανικός-καπιταλιστικός πολιτισμός μας, στις διάφορες παραλλαγές του.

Η πρώτη αφορά την παραβίαση της σχέσης που έχουμε με τη φύση και έχει τη μορφή της πανδημίας του κορονοϊού, ενώ η δεύτερη αφορά την παραβίαση της σχέσης που έχουμε με τους άλλους ανθρώπους και υποστασιοποιείται στην προσφυγική-μεταναστευτική κρίση.

Ειδικοί στον τομέα της υγείας και του περιβάλλοντος ανακοίνωσαν ότι οι ραγδαίοι ρυθμοί αποψίλωσης των δασών, η αστυφιλία και η ραγδαία μεγέθυνση των οδικών δικτύων ευνοούν την εξάπλωση μολυσματικών ασθενειών στην Ασία, περιλαμβανομένου και του κορονοϊού, ο οποίος –όπως όλη η οικογένεια αυτών των ιών– είναι μια ζωονοσογόνος μολυσματική ασθένεια. Δηλαδή μια ασθένεια που μεταδίδεται από τα ζώα στον άνθρωπο. Πριν από λίγα χρόνια παρόμοιες ασθένειες ήταν ο SARS (προήλθε από ένα είδος αγριόγατας), ο MERS (από καμήλες), αλλά και ο Εμπολα και η Γρίπη των Πτηνών.

Εξι στις δέκα μολυσματικές ασθένειες προέρχονται από τα ζώα, μια τάση που αυξάνεται, καθώς παρακολουθούμε με χαρακτηριστική απάθεια την καλπάζουσα καταστροφή των οικοσυστημάτων της άγριας ζωής εξαιτίας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων: εντατική γεωργία, απόσπαση φυσικών πόρων, αποδάσωση και αστυφιλία.

Η τελευταία, με τη ραγδαία αύξηση της πληθυσμιακής πυκνότητας, μεγαλώνει δραματικά την πιθανότητα μετάδοσης μολυσματικών ασθενειών. Φυσικά, τον δικό τους ρόλο παίζουν οι αβυσσαλέες ανισότητες, αφού η εκτεταμένη φτώχεια γίνεται η αιτία της ευαλωτότητας των πληθυσμών μπροστά σε επιδημίες.

Σύμφωνα με τον εκτελεστικό διευθυντή της ΜΚΟ RECOFTC, Ντέιβιντ Γκανς, «η ανθρώπινη υγεία συνδέεται με την υγεία των ζώων, αλλά και με την υγεία των δασών». Αυτό σημαίνει αναζήτηση μιας περισσότερο ισορροπημένης σχέσης με το φυσικό μας περιβάλλον και όχι τη στάση που υιοθετεί σήμερα ο αρπακτικός καπιταλισμός.

Οσον αφορά τη δεύτερη ύβρι, αυτή της καταστροφής του κοινωνικού περιβάλλοντος ολόκληρων λαών μέσω της λεηλάτησης των πόρων ή της υποδαύλισης πολέμων και εμφυλίων, σήμερα βλέπουμε τα θλιβερά αποτελέσματά της. Μετακινούμενοι πληθυσμοί από την Αφρική ή τη Μέση Ανατολή αναζητούν μια καλύτερη τύχη σε περιοχές που συνεχίζουν να έχουν ειρήνη και σχετική ασφάλεια.

Οι φράχτες, τα τείχη και η αναστολή βασικών δικαιωμάτων, όπως η αίτηση ασύλου, δείχνουν τη χρεοκοπία του δυτικού (αστικού) πολιτισμού, ο οποίος βουλιάζει στον εγωισμό, τη σκληρότητα και την αδιαφορία για αρχές και αξίες που αποτέλεσαν –τουλάχιστον στις απαρχές του– καταστατικά θεμέλια.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι μια απενοχοποιημένη μετα-αποικιοκρατία, γεμάτη εθνικισμό, ρατσισμό και ναρκισσισμό και απόλυτα τοξική τόσο για την υπόλοιπη ανθρωπότητα όσο και για τους ίδιους τους πληθυσμούς της, έστω και εάν οι ίδιοι δεν το συνειδητοποιούν. Σήμερα κάποιοι ηγέτες (δυστυχώς εκλεγμένοι) αισθάνονται τόσο ισχυροί –σχεδόν θεοί– ώστε να αποφασίζουν ποιοι και πώς θα ζήσουν.

Φυσικά ξεχνούν ότι κάθε «ύβρις» οδηγεί μαθηματικά στην ακολουθία «νέμεσις» – «τίσις», δηλαδή στην πορεία καταστροφής. Μια πορεία στην οποία, όπως δείχνουν όλα, έχουμε ήδη δρομολογηθεί, εκτός εάν η αφύπνιση και αντίσταση των λαών της Δύσης μπορέσει να την αποτρέψει, σώζοντας τους ανθρώπους και τον πλανήτη από έναν βίαιο αφανισμό