ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Απόψεις Δεύτερο Θέμα

Τι ακολουθεί μετά την αυτοκριτική;

Χρήστου Δημήτρης

Μια έκθεση για τον απολογισμό του κυβερνητικού έργου, χωρίς αντίστοιχη έκθεση για τον απολογισμό της κομματικής λειτουργίας την ίδια περίοδο, δεν αρκεί για ουσιαστική και κυρίως αποτελεσματική αυτοκριτική

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η έκθεση για τις βασικές αιτίες της εκλογικής ήττας του ΣΥΡΙΖΑ, όπως διαμορφώθηκε από τους Γιάννη Δραγασάκη, Θοδωρή Δρίτσα και Αριστείδη Μπαλτά και θα κατατεθεί το σαββατοκύριακο στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος. Διαβάζοντας τα κύρια σημεία της διαπιστώνεις ειλικρινή διάθεση αυτοκριτικής.

ΠΡΑΓΜΑΤΙ είναι κυρίαρχη αιτία το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε να εμφανίζεται ως «μια ακόμη μνημονιακή κυβέρνηση» και ως προς αυτόν τον βασικό πολιτικό χαρακτηρισμό, «όμοια με τις άλλες». Κανείς δεν θα διαφωνήσει για την «αδυναμία απόκρουσης του βασικού αφηγήματος της Ν.Δ. και ανταπόκρισης στις προσδοκίες της μεσαίας τάξης».

ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ εντοπίζονται λάθη και στη διαχείριση των κοινωνικών παροχών και στη σχετική εκτίμηση αναφέρεται πως: «Οι προεκλογικές παροχές, όσο δίκαιες, μετρημένες και δικαιολογημένες κι αν ήταν, δεν προφυλάχθηκαν από το να εκληφθούν από αρκετούς ως οιονεί εξαγορά ψήφων. Σοβαρή θεωρείται και η αδυναμία απόκρουσης του λαϊκισμού και της πατριδοκαπηλίας, τόσο στις περιπτώσεις των καταστροφών στο Μάτι και τη Μάνδρα, όσο και στο θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών.

ΦΥΣΙΚΑ και υπάρχουν ιδιαιτερότητες και αιτίες που μεγέθυναν το πρόβλημα και συνετέλεσαν στην παλινόρθωση της χειρότερης Δεξιάς στη μεταπολίτευση, στην εξουσία. Πρώτη φορά στην Ευρώπη ενώθηκαν σε μια μανιώδη αντιπολίτευση αριστερού κόμματος όλες οι υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις! Το ΠΑΣΟΚ πρώτα και κύρια, που είχε μεταβληθεί σε συνιστώσα της Ν.Δ. Ακολούθησε το ΚΚΕ, δογματικό και πονηρό, για την επιβίωση των επαγγελματικών στελεχών, έχοντας υιοθετήσει τη σταλινική θεωρία του σοσιαλφασισμού. Μαζί τους και η φασιστικές συμμορίες.

ΕΠΙΣΗΣ τα θορυβώδη πολιτικά μαγαζάκια στον χώρο της αριστεράς που έθεταν πρώτο στόχο για την αποκατάσταση της δημοκρατίας (!) την πτώση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Και μετά την επάνοδο της Δεξιάς διαλύονται έχοντας επιτελέσει το καθήκον τους!

ΚΑΝΕΙΣ από όσους διαχειρίστηκαν κυβερνητική εξουσία δεν δικαιούται να δηλώσει ανυποψίαστος. Διότι στην ομιλία της στο Μέγαρο Μουσικής στις 7 Μαΐου του 1997 η τέως πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Κίρχνερ, προσκαλεσμένη του ΣΥΡΙΖΑ, περιέγραφε προειδοποιώντας τον τρόπο και τα μέσα με τα οποία η νεοφιλελεύθερη Δεξιά του Μαουρίτσιο Μάκρι κέρδισε την εξουσία. Και ήταν ακριβώς τα ίδια μέσα που χρησιμοποίησε και η ελληνική Δεξιά.

ΑΣΦΥΚΤΙΚΟΣ έλεγχος των ΜΜΕ, επιρροή στο δικαστικό σύστημα, υποσχέσεις για διακοπή των μέτρων λιτότητας για την αντιμετώπιση της χρεοκοπίας, με δεσμεύσεις για ταχεία ανάπτυξη, φοροελαφρύνσεις και επενδύσεις. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε όλοι. Και το μάθαμε πριν από τις δικές μας εκλογές, όταν η Δεξιά της Αργεντινής οδήγησε τη χώρα πάλι σε καθεστώς χρεοκοπίας!

ΠΩΣ διαχειρίστηκε, για παράδειγμα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ την αντίστοιχη καλπάζουσα κυριαρχία της Δεξιάς και των χορηγών της στα ΜΜΕ; Τι τομές έφερε στη Δικαιοσύνη; Άλλαξε κάτι στο ποδόσφαιρο της χυδαιότητας και της βίας, όπου κάθε ολιγάρχης και παράγοντας στρατολογεί από τους φανατικούς οπαδούς «τάγματα εφόδου»; Υπερασπιστές του πανεπιστημιακού ασύλου γιατί δεν το προστάτεψαν από τις παραβιάσεις του, από φανερούς αντεξουσιαστές και κρυφούς προβοκάτορες;

ΣΥΝΕΠΩΣ οι δικαιολογίες λιγοστεύουν και το κεφάλαιο της αυτοκριτικής, εκτός από συλλογικό, πρέπει να λάβει και προσωπικό χαρακτήρα για όλους. Επιπλέον μια έκθεση για τον απολογισμό του κυβερνητικού έργου, χωρίς αντίστοιχη έκθεση για τον απολογισμό της κομματικής λειτουργίας την ίδια περίοδο, δεν αρκεί για ουσιαστική και κυρίως αποτελεσματική αυτοκριτική, τέτοια που να συμβάλλει σε τολμηρές διορθώσεις και απαιτούμενες αλλαγές.

ΔΙΟΤΙ πώς μπορεί να είναι αποτελεσματικό το έργο όταν ένα κυβερνών κόμμα απουσιάζει από την κοινωνία, απουσιάζει από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, απουσιάζει από τα συνδικάτα, απουσιάζει από τους επαγγελματικούς και επιστημονικούς φορείς και τη νεολαία; Ποια είναι η απάντηση για όλες αυτές τις συνταρακτικές αδυναμίες;

ΜΕ ΠΟΙΑ κριτήρια και εφόδια αξιολόγησης συνεργατών κινήθηκαν οι αναλαμβάνοντες εξουσίες; Διάλεξαν τους καλύτερους από το δυναμικό ή τους φίλους του κόμματος; Ρωτούσαν εκείνους που είχαν γνώσεις και εμπειρίες από την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα ή νιώθοντας ανασφαλείς κατέφευγαν σε φίλους και καλά παιδιά; Κουμπάρους, φίλους και καλά παιδιά έχουμε. Στελέχη και συνεργάτες με ήθος και αποτελεσματικότητα αναζητούμε. Κόμμα των μελών και όχι των μετόχων. Είναι κυριολεκτικά εθνικό ζητούμενο, καθώς η χώρα χάνει χρόνο και ευκαιρίες για ένα καλύτερο μέλλον.