ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Απόψεις Δεύτερο Θέμα

Όταν ο πρωθυπουργός καταφεύγει για βοήθεια στον θεό, μάλλον το παιχνίδι φαίνεται χαμένο

Ζωή Χαλιδιά

Στη ζωή όλων μας, έρχεται η αναπόφευκτη εκείνη ιστορική στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Μετά από τρομερές πιέσεις και την αγωνία να μη χρεωθεί η κυβέρνηση τους νεκρούς του κορονοϊού, αναγκάστηκε ο πρωθυπουργός να αρθρώσει μία πρόταση και να δώσει μία κατεύθυνση προς το εκκλησιαστικό ποίμνιο, που πρωτίστως πρεσβεύει ότι ο πίστη σώζει και δευτερευόντως ότι η επιστήμη κάνει ό,τι μπορεί. Αλλά επειδή όλα στη ζωή είναι μια ψηφοθηρία, για να μην παρεξηγηθεί από το εκκλησίασμα, δήλωσε ότι βεβαίως κι αυτός άναψε ένα κεράκι. Όχι διακριτικά και αφανώς, διότι έτσι δεν θα είχε κανένα νόημα, αλλά δεδηλωμένα, στέλνοντας ένα αντιφατικό μήνυμα στη μεγάλη οικογένεια που λέγεται ελληνική κοινωνία. Ίσως αυτό που αγνοεί ο κύριος Μητσοτάκης είναι ότι, εν μέρει, η σχιζοφρένεια θεωρείται ως παθολογία της επικοινωνίας σε ένα οικογενειακό σύστημα. Να το διατυπώσω πιο απλά: αυτό που έκανε δεν είναι τίποτε άλλο από το να δίνει μία δευτερεύουσα διαταγή που έρχεται σε αντίθεση με την πρώτη.

Μπορεί ο πρωθυπουργός να είναι με την επιστήμη, αλλά κυρίως είναι με τη δεξαμενή των ψηφοφόρων του. Κι αυτό δεν μας προκαλεί αγανάκτηση αλλά λύπηση, ειδικά αν τον συγκρίνουμε με τον αμέσως προηγούμενο ομόλογό του, ο οποίος με πλήρη επίγνωση ότι ο ίδιος θα «χάσει», φρόντιζε να κερδίσει η χώρα του και οι άνθρωποι. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι η δημόσια τηλεόραση, εν μέσω πανδημίας, μεταδίδει εικόνες όπου άνθρωποι στήνονται στην ουρά για να βάλουν στο στόμα τους το ίδιο κουτάλι. Αλλά τα οδοντιατρεία είναι κλειστά (και ορθώς είναι). Κι αυτό συμβαίνει όχι μόνο επειδή «ένα διαζύγιο εκκρεμεί»…

Έχουμε πλήρη επίγνωση ότι ζούμε σχεδόν σε θεοκρατικό κράτος κι ας ανήκουμε στην πεφωτισμένη Δύση, όμως όταν ο πλανήτης έχει λαμπαδιάσει, δεν παίζουμε κύριε Μητσοτάκη με τα σπίρτα. Δεν κλείνουμε το μάτι στους φανατικούς πιστούς και δεν επιτρέπουμε στους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματός μας να κάνουν ανεκδιήγητες δηλώσεις τύπου «Όταν υπάρχει βαθιά πίστη η Θεία Κοινωνία θεραπεύει». Δεν μπορεί η Ελλάδα να ζει εν έτει 2020 στον φονταμελιστικό μεσαίωνα με τι ευλογίες σας, δεν επιτρέπετε να ανάβετετε ένα κερί ενώ ζητάτε την ίδια στιγμή από τους πιστούς να περιορίσουν τη μαζική προσέλευση στις εκκλησίες. Αυτοί ένα κερί δεν δικαιούνται να πάνε ν΄ ανάψουν; Ένα κερί ο ένας, ένα κερί η άλλη, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Έχω εγώ λοιπόν τη διάθεση να πάω «κατά μόνας» και την ίδια στιγμή άλλοι 50 από την ενορία, έχουν την ίδια διάθεση… Αλλά τα κουρεία που μαζεύουν το πολύ τρεις χριστιανούς ταυτόχρονα τα κλείσαμε.

Την ίδια στιγμή, ενώ εδώ σφυρίζουμε αδιάφορα, σε ένα παράλληλο σύμπαν, στην αυστηρή εκκλησία της Ιταλίας η Συνέλευση Καθολικών Επισκόπων, στο πλαίσιο των έκτακτων μέτρων κατά του κορονοϊού, αποφάσισε ρητά ότι οι λειτουργίες θα σταματήσουν σε όλες τις εκκλησίες της χώρας μέχρι τις 3 Απριλίου. Δεν το άφησε στην κρίση των πιστών. Επέλεξε να τους προστατεύσει. 

Αυτή η παράδοξη αντιφατική μορφή επικοινωνίας της κυβέρνησης με τους πολίτες, δομημένη μάλιστα ως κάτι το απόλυτα λογικό, δεν αφήνει διέξοδο σε εκείνους που παραμένουν «παγιδευμένοι». Θα μπορούσε ο πρωθυπουργός να ανάψει το ευλογημένο κερί του σε μία από τις πολλές άγιες εικόνες που κοσμούν τη σαλονοτραπεζαρία του. Και πιθανόν εκεί και να το άναψε. Αλλά δεν είπε «κι όποιος θέλει να ανάψει το κεράκι του και να προσευχηθεί να το κάνει κατ΄οίκον». Σκοπίμως το άφησε ασαφές, βάση του μότο «είμεθα και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ». Γιατί να το κρύψομεν άλλωστε.

Στη ζωή όλων μας, έρχεται η αναπόφευκτη εκείνη ιστορική στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Αυτή η στιγμή είναι που από παιδιά, γινόμαστε ενήλικες. Ώρα να ενηλικιωθεί και η ΝΔ. Ποτέ άλλοτε, όσο τώρα, δεν χρειάστηκε να είναι στοχοπροσηλωμένη αυστηρά και μόνο στην επιστήμη. Ας μην κάνει ως να μη συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό, ενώ παγκοσμίως όλα αλλάζουν. Εξ άλλου ας συλλογιστεί, τι ψυχή θα παραδώσει;