ΤΑ ΜΠΛΟΚΙΑ

Ειδήσεις και αναλύσεις από τη Λέσβο και την Ελλάδα με αριστερή ματιά!

Απόψεις Δεύτερο Θέμα

10 τυχεροί εθελοντές στην Υγεία, θα κληρωθούν για ένα ταξίδι στη Μύκονο

Νοσοκομείο του ΕΛΑΣ (Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας, 1943 -1944)

Δημόσια Υγεία και Πανδημία είναι πολύ σοβαρά ζητήματα για να παίζουμε μαζί τους

Από τη στιγμή που ξέσπασε η πανεπιδημία μέριμνα όλων μας είναι να στηρίξουμε τα μέτρα και να τηρήσουμε τις οδηγίες που δίνει η κυβέρνηση, προκειμένου να διασχίζουμε την κοιλάδα του θανάτου με τις ελάχιστες δυνατές απώλειες ζωών. Κι όπου ήρθαμε κόντρα με την κυβέρνηση ήταν επειδή στηρίζουμε ακριβώς αυτήν της, την προσπάθεια. Δηλαδή να σπάσει η αλυσίδα αναμετάδοσης του ιού κρατώντας τις αποστάσεις, χωρίς κανενός είδους συναθροίσεων. Τώρα όλοι κάνουν ένα βήμα πίσω και τον πρώτο λόγο έχει η επιστήμη. 

Αλλά όταν, σε αυτές τις κρίσιμες ημέρες, όπου άνθρωποι καταβάλουν τιτάνιες προσπάθειες στην πρώτη γραμμή της μάχης, η κυβέρνηση έρχεται και τρίβεται στην γκλίτσα του τσοπάνη, τότε θα ειπωθούν και όσα δεν είναι της παρούσης να ειπωθούν.
Αφού λοιπόν το Υπουργείο Υγείας θέλει εθελοντική συμμετοχή από όποιον μπορεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του, «όπως γιατροί, νοσηλευτές, παραϊατρικό προσωπικό, ψυχολόγοι, φοιτητές, αλλά και συνταξιούχοι επιστημών υγείας», ας θυμίσουμε όσα κρύβουμε κάτω από το χαλί.

Στην Ελλάδα οικειοθελώς επιβλήθηκαν την περίοδο των μνημονίων μεταρρυθμίσεις πολύ πιο σκληρές από αυτές που το ΔΝΤ είχε απαιτήσει, σε ένα ήδη ανεπαρκές και ελλειμματικό Εθνικό Σύστημα Υγείας. Ασκήθηκε η βιοπολιτική του θανάτου εκείνα τα μαύρα χρόνια, αφήνοντας στο έλεος εκτός περίθαλψης, περίπου 2,5 εκατομμύρια πολίτες που δεν είχαν ασφαλιστική κάλυψη. Σαδιστικά επιβλήθηκε η θέσπιση εισιτηρίου 5 ευρώ στα νοσοκομεία, με ανθρώπους να παρακαλούν να γίνουν δεκτοί επειδή δεν διέθεταν ούτε τα 5 ευρώ. Τα δημόσια νοσοκομεία έμειναν χωρίς φάρμακα με τους νοσοκομειακούς  γιατρούς να επιλέγουν μεταξύ δύο ασθενών ποιον θα σώσουν, σε ποιον θα δώσουν το ένα και μοναδικό φάρμακο που διέθεταν. Κι αν τότε έβαλε πλάτη κάποιος στη δραματική κατάσταση ήταν η αλληλεγγύη! Ήταν τα Κοινωνικά Φαρμακεία και Ιατρεία στις γειτονιές, οι άνθρωποι που πάλευαν να φέρουν φάρμακα από άλλες χώρες τις Ευρώπης, που μας τα προσέφεραν για βοήθεια, οι γιατροί που συμμετείχαν εθελοντικά. Η αλληλεγγύη έζωσε τότε ό,τι μπορούσε να σωθεί.

Πάμε πάρα κάτω. Κι όταν ανέλαβε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ξεκίνησε να ξαναστήσει τη Δημόσια Υγεία (αν ο κόσμος έγινε σε 7 ημέρες η Δημόσια Υγεία στην Ελλάδα έτσι χάρβαλο και ξέφραγο αμπέλι που είχε καταντήσει χρειαζόταν 7 χρόνια). Και έπραξε τα ανθρωπίνως αυτονόητα. Κατήργησε αμέσως το 5ευρο, και εξασφάλισε σε όλους μα όλους τους πολίτες δωρεάν νοσοκομειακή περίθαλψη. Σίγουρα δεν τα έκανε όλα τέλεια και είχε ακόμα δρόμο να κάνει. Αλλά θα αναφέρω μόνο τούτο, όχι επειδή είναι ιδιαιτέρως σημαντικό αλλά ενδεικτικό της απέχθειας προς το Δημόσιο Σύστημα Υγείας: Όταν ο τότε Υπουργός Ανδρέας Ξανθός δρομολόγησε την ίδρυση των ιατρικών μονάδων γειτονιάς, ΤΟΜΥ για την τόνωσης της δημόσιας υγείας, η ΝΔ, από τη θέση της αντιπολίτευσης, παρότρυνε τους γιατρούς να μην κάνουν τα χαρτιά τους για να στελεχωθούν οι μονάδες αυτές.